Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dorian. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Dorian. Pokaż wszystkie posty

poniedziałek, 25 stycznia 2016

Rozdział L, z którego nie wszyscy wyjdą cało



Do przytomności wróciła Natalie z trudem. Było jej bardzo niewygodnie, kręciło jej się w głowie i bolały ją sarenki.
Otworzyła oczy i rozejrzała się. Znajdowała się w kiczowato urządzonym salonie. W głębi, przy telewizorze plazmowym, siedział Edward na golasa, przywiązany do krzesła i zakneblowany pomarańczową taśmą izolacyjną. Oczy miał zamknięte i wyglądał na oszołomionego prochami, zaś na piersi widniały mu ślady czarnej szminki. Sandy była kompletnie ubrana, ale siedziała ze skrępowanymi kończynami na kanapie po prawej, a zza kanapy wystawały glany Marka Hadesa.
Spojrzawszy w dół, Natalie stwierdziła, że ktoś zdjął jej nie tylko koszulkę, ale nawet biustohalter, i to jakimś cudem bez ściągania żakietu. W każdym razie pozostawała kusząco wyeksponowana w pozycji wiszącej. Jej nadgarstki były skute kajdankami przytwierdzonymi do łańcucha zawieszonego na haku w suficie.
Skrzypnęły drzwi i z przedpokoju wszedł do salonu Dorian von Lassaye-Bruchtal. Miał na sobie aksamitny smoking czarny jak oczy kruka, jedwabną koszulę z kołnierzem a la Juliusz Słowacki oraz równie czarną pelerynę ze szkarłatną podszewką. Uniósł rękę na powitanie Natalie, która z przerażeniem stwierdziła, że jego prawica jest cała drewniana, tylko na palcach lśnią srebrne paznokcie.
- Na litość boską, Dorianie, co się stało z twoją dłonią? – krzyknęła zaszokowana.
- Dałem sobie rękę uciąć, że mnie nie zostawisz – odparł.
Podszedł bliżej i zimnym hebanem pogłaskał Natalie po policzku.
- Naprawdę sądziłaś, że uda ci się mi uciec? – zapytał ze zmysłowym szyderstwem. – Nie doceniłaś potęgi mojej namiętności. Teraz, kiedy jesteś znowu moja, zapłacisz mi za to. Wszyscy zapłacicie.
Natalie spojrzała mu prosto w oczy.
- Już ze sobą nie chodzimy – oznajmiła stanowczo.
Kawaler von Lassaye-Bruchtal eksplodował złowrogim śmiechem.
- Nie chodzimy? Zapomniałaś, że braliśmy ślub?
- Braliśmy, a nie wzięliśmy – uściśliła. – Ceremonia się nie udała.
- Tylko i wyłącznie przez ciebie! – zakipiał wampir. – Włożyłem w nasz ślub tyle wydatków, zaangażowania emocjonalnego i poniosłem takie konsekwencje, że z mojego punktu widzenia jest ważny! A gdyby nawet nie był, to mogę cię mieć i bez ślubu, kto mi zabroni?
Nachylił się nad Natalie i zaczął ją natarczywie całować w czoło, nos i policzki. Nie w usta, żeby przypadkiem go nie ugryzła.
- Ej! – krzyknęła Sandy, zupełnie jakby nie znajdowała się tak samo na łasce Doriana. – Jak pani mówi „nie”, to znaczy „nie”!
Dorian wyprostował się, obrzucił Herbstównę pogardliwym spojrzeniem.
- Słyszałaś coś, Natalie? Bo chyba mi się tylko zdawało…
Podszedł do Sandy i na odlew uderzył ją protezą w twarz, aż głowa gwałtownie odskoczyła, a okulary spadły na podłogę. Kiedy Dorian odstąpił o krok, na twarzy Sandy widniała krwawa rysa od jednego z paznokci.
- Wiesz co… – zaryzykowała Natalie. – Skoro już mnie masz, to ich możesz wypuścić.
- O nie, moja panno, nie dam ci tej satysfakcji! – kawaler von Lassaye-Bruchtal śmiał się w szczerym poczuciu tryumfu. – Od tej pory to ty będziesz dawać satysfakcję mnie!
Zbliżył się do Edwarda, pogłaskał go po włosach. Patel uniósł głowę i z przerażonym smutkiem spojrzał na Natalie.
- Cóż… – westchnął Dorian. – Z początku nie mogłem zrozumieć, co zobaczyłaś w tym całym Edwardzie, ale od tej pory miałem okazję go poznać, i to całkiem dogłębnie.
Usiadł Patelowi na udach i zaczął go bezceremonialnie, brutalnie obmacywać. Edward muczał coś dramatycznie przez zaklejone usta, samotna łza spłynęła mu po smyranym przez Doriana policzku. Wreszcie wampir zakończył swą jednostronną pieszczotę i znów zwrócił się do Natalie.
- Oboje wiemy, że Edward jest w stanie dostarczyć nie byle jakich rozkoszy – przyznał. – Dlatego jego też chcę mieć. Co do tamtych dwojga – oni mi są do niczego niepotrzebni.
- Wypuścisz ich?
- Gdzie tam! – Dorian zbrodniczo zachichotał. – Za dużo wiedzą. Wuj Attila jest na moim tropie. Zabije cię, Natalie, dopóki sam się nim nie zajmę… Dlatego nie mogę sobie pozwolić, żeby ktoś za dużo o mnie wiedział.
Natalie poczuła się potwornie zmęczona, tak bardzo, że nawet już nie przerażona. Co ona właściwie w nim przedtem widziała? Nogi trzęsły się jej, wyciągnięte w górę ramiona zaczęły niedostrzegalnie dygotać. Niech ktoś coś zrobi! Siergieju Iwanowiczu, no gdzie się pan podziewa?

Nietopyriew tymczasem leżał na brzuchu na szczycie wzgórza, wśród drzew, i obserwował przez lornetkę hacjendę Dragoljuba Grdosicia.
- Co widać? – zapytał profesor Kitow. – Wychodzą?
- Nic nie widać. Na placu są tylko zabici ustasze i to wszystko. Od czterdziestu minut nic się nie dzieje.
Kątem oka Siergiej Iwanowicz spostrzegł jakiś ruch, skierował lornetkę w tamtą stronę. Ulicą prostopadłą do tej, przy której stała posesja Grdosicia, nadbiegali uzbrojeni mężczyźni. Było ich kilkunastu, niektórzy w czarnych mundurach, inni tylko z czarnymi opaskami na rękawach. Większość miała wąsy. Rozsypali się przed płotem posiadłości, niektórzy weszli przez dziurę od granatu, inni przeskoczyli bramę.
- Nie wygląda to najlepiej – przyznał Nietopyriew. – Chyba nasz znachor dostał posiłki.
- Doprawdy? A już miałem nadzieję, że to czetnicy albo inne mudżahidy – westchnął profesor.
Świeżo przybyli ustaszowcy przez moment krzątali się po placu. Jedni obsadzili bramę, drudzy przeszukiwali ewentualne kryjówki, jeszcze inni złożyli zwłoki kolegów w równym szeregu i przykryli plandeką.
- Musimy coś zrobić, Stiepanie Aleksiejewiczu! To wszystko razem oznacza kłopoty!
- Ale co, Siergieju Iwanowiczu? – Kitow wzruszył ramionami. – Co nagle, to po diable, zwłaszcza w takich okolicznościach.
- Mam pomysł! Jak Grdosić będzie wracał, zrobimy zasadzkę, weźmiemy go jako zakładnika i wymienimy na tamtych. Tylko trzeba będzie to starannie…
Niespodziewanie urwał, czując na karku dotyk zimnego metalu.
- A wy tu, robaczki, co porabiacie? – rozległ się głos za ich plecami. – Ręce do góry!

Do salonu wpadł ustaszowiec w czerni, smukły i zwinny jak żmija.
- Razvodnik Grgurije Rakitić melduje przybycie drugiego plutonu ochrony! – zameldował.
- Pukać was nie nauczyli? – Dorian oderwał się od mrocznego pieszczenia Natalie. – Dobrze, dopilnujcie, żeby już nikt niepowołany nie wdarł się na posesję. Nie wiadomo, ilu ich się tam jeszcze kręci…
Dowódca bojówki wybiegł równie szybko, jak wbiegł, Dorian zaś obrócił się ku Sandy.
- Co do ciebie, Alexandro Herbst, powinienem ostro się za ciebie wziąć. Należałoby dać ci nauczkę, wręcz wyflancować cię na lewą stronę.
Energicznie cofnął łokieć, jakby chciał drewnianymi palcy ugodzić ją wprost w podbrzusze. Sandy wzdrygnęła się.
- Ale twoja uroda nie dorównuje moim standardom – ciągnął Dorian – a poza tym jeszcze byś uznała, że zrobiłem to ze względu na twoją orientację, a nie za to, że tknęłaś moją Natalie. A kiedy ja gwałcę ludzi, to zależy mi na tym, żeby bez żadnych dwuznaczności wiedzieli, za co.
- Cmoknij mnie w egzystencję!
Kawaler von Lassaye-Bruchtal wbił wzrok w źrenice Herbstówny z najwyższą natarczywością, by samą siłą spojrzenia wzbudzić w niej grozę.
- Zamiast tego będziesz patrzyć, jak doznaję rozkoszy z Natalie. Zobaczysz wszystko ze szczegółami.
- Ale czym ty chcesz na mnie zrobić wrażenie? Wydaje ci się, że nigdy w życiu nie widziałam, jak się ludzie pstrykają?
- Zademonstruję ci, w jaki sposób można sobie urozmaicić życie erotyczne za pomocą… zszywacza!
Nadal patrząc jej w oczy, sięgnął za siebie i z całej siły ścisnął palcami jeden z purpurowych czubków Natalie, aż ta wydała spazmatyczny wrzask. Sandy, ugodzona brzeszczotem empatii, krzyknęła wraz z nią.
Wtem trzasnęły drzwi i do salonu wszedł Dragoljub Grdosić. Ze zbereźną fascynacją wpatrywał się w Doriana zabawiającego się kosztem górnej połowy Natalie.
- Dobry! – ryknął. – Widzę, że zabawa w pełnym rozkwicie, hehehehe! Tylko czemuś pan moich ludzi tylu namarnował?
- Twoja ochrona nie dała sobie rady z dwiema dziewczynami i jakimś gachem – odparł Dorian. – Jak ich wyszkoliłeś, takie masz skutki!
- Było monitoring włączyć! – skrzywił się znachor. – Nie po to obstawiłem chałupę kamerami, żeby stały wyłączone akurat wtedy, kiedy naprawdę ktoś się szwenda po posesji!
Zdenerwowany włączył komputer, a po jego inicjalizacji ustawił widok ze wszystkich kamer. Na posesji panował spokój, ludzie Grdosicia uprzątnęli część zniszczeń, ale na wszelki wypadek wciąż stali pod bronią i obserwowali sąsiednie działki.
- Same kłopoty przez pana! – syknął gospodarz. – A co mam w zamian? Figę!
Wampir szarpnął Sandy za włosy i ostentacyjnie rozgniótł obcasem leżące na dywanie okulary.
- Chcesz korzyści, Grdosić? To masz już zadek, znaczy się zadatek. Weź ją sobie.
- Takie coś? – szarlatan obrzucił Herbstównę pogardliwym spojrzeniem. – Za dużo pożytku z niej nie będzie. W cyckach za wąska, hehehehe!
- Bierz, jak dają! Bylebyś mi ją zabrał sprzed oczu.
Dorian podniósł Sandy z kanapy, potrząsnął nią jak szczurem, by stłumić wszelki opór, a potem rzucił do ustaszowca, jakby to była ścierka. Choć rozpaczliwie się szamotała, Dragomir Grdulić nic sobie z tego nie robił i wywlókł ją z pokoju.
Przez cały ten czas Edward był przytomny. Rozgorączkowanym wzrokiem spoglądał to na Natalie, to na młodego wampira, przeklinając w myślach własną absolutną bezradność. Miał ją ratować, a dokumentnie przerżnął wszystko, co się tylko dało, i znalazł się w ślepej uliczce bez odwrotu i bez wyjścia…!
Kawaler von Lassaye-Bruchtal nieśpiesznie otworzył butelkę wina, napełnił dwa kieliszki stojące na kredensie. Z jednego pociągnął łyka, drugiego wyciągnął ku Natalie.
- Nie chcę! – sprzeciwiła się.
- Nie? Szkoda, to bardzo dobry rocznik – odparł Dorian, po czym zbliżył się do Patela i powolnym ruchem wylał wino na jego obojczyk. Purpurowa struga spłynęła w dół po piersi Edwarda. – A teraz?
- Zapłacisz za to wszystko! – warknęła Natalie.
- Powątpiewam. Po pierwsze, nie mam z czego. Po drugie, kto by to wyegzekwował? Ale mniejsza z tym. Party się nam rozkręca – czas przejść do konkretów!
Choć Natalie próbowała wibrować, żeby jak najbardziej utrudnić mu ruchy, Dorian bez problemu spuścił jej spodnie aż do kostek. Potem przystawił stół, złapał Natalie za kostki i postawił ją na blacie w taki sposób, żeby wisząc, była jednocześnie wypięta. W trakcie tej czynności zainteresowały go nagle słyszalne od jakiegoś czasu miarowe grzmoty, na które wcześniej nie zwracał specjalnej uwagi. Teraz jednak wydawały się ciut głośniejsze, zupełnie jakby zbliżało się coś dużego. Dorian rzucił się do monitora, przejrzał wszystkie kamery. Istotnie, coś dużego się zbliżało.

Potem opowiadano, że robot ów przyszedł od Čitluka i był tak ogromny, że zasłaniał słońce. Wyłonił się zza wzgórza i masywnymi krokami zaczął podążać w stronę wsi. Ochrona Grdosicia natychmiast zwróciła na niego uwagę.
- O cholera, ale wielki! Czetnik, balija czy ki diabeł? – powtarzali, usiłując zgadnąć, skąd się wziął i o co mu chodzi.
Monstrualny robot miał dwadzieścia metrów wzrostu, lśnił w popołudniowym słońcu srebrzystą blachą. Naramienniki, talię i golenie miał czerwone, łokcie i kolana okrywały gumowe przeguby. Głowa uformowana była na kształt rogatego samurajskiego hełmu, a mosiężne lico przypominało maskę demona zazdrości. Nad czołem, na prawym ramieniu i lewej nodze widniało logo koncernu Burakku Holding. Dorian, obserwując na ekranie nadchodzącego megaloandroida, natychmiast się domyślił, że musi to być Itashiri, wysłany przeciw niemu przez wampirycznych jakuzów.
Nieproszony mechaniczny gość tymczasem parł ku hacjendzie „doktora” i choć starał się zachować ostrożność, nie uniknął przypadkowych zniszczeń. Przebił się przez dwa ogrodzenia, zahaczył ręką o kawałek dachu na domu sąsiada, rozdeptał starego opla i psią budę (psu udało się uciec).
Bojówkarze otworzyli ogień: jedni z kałaszników, drudzy z M-16 czy co tam kto miał pod ręką. Ale Itashiri kulom się nie kłaniał. Pociski dzwoniły o jego pancerz i rykoszetowały, pozostawiając zaledwie rysy. Syrena zamontowana we wściekle wykrzywionych ustach robota wydała przerażający, mechaniczny ryk. Technologiczne monstrum uniosło prawą dłoń, która zamiast palców miała poczwórnie sprzężone karabiny maszynowe, i odpowiedziało ogniem. Seria niemal poszatkowała całe podwórze. Ustasze rzucili się ku wszelakim osłonom, pozostawiając na placu pięciu zabitych.
Dwaj ochroniarze na dachu próbowali znaleźć wrażliwy punkt na potylicy przeciwnika, lecz Itashiri strącił ich bez trudu, jak gdyby zmiatał kurz. Rycząc apokaliptycznie, ostrzeliwał kryjówki ustaszów, a siła jego ognia rozszarpywała w drobiazgi drewniane ściany budynków gospodarczych. Drugą ręką urwał kawałek stodoły i rzucił na przeciwników, którzy próbowali go okrążyć pod osłoną krzaków lindemanii.
Jeden z ludzi Grdosicia przybiegł z granatnikiem RPG-7. Strzelił bez większego celowania: było zdecydowanie łatwiej niż w stodołę. Itashiri zasłonił się prawą ręką, która przyjęła energię eksplozji. Karabiny stały się bezużyteczne, lecz to go nie powstrzymało. Znów ryknął syreną i wkroczył na środek podwórza. Jednego ustaszowca rozdeptał, dwóch innych kopnął, aż przelecieli nad płotem i upadli jak szmaciane lalki na środek jezdni. Ochrona próbowała wciąż przycisnąć robota ogniem, on jednak pancerną pięścią roztrącił grupę schowaną za oborą.
Rakitić wezwał na pomoc ostatnią drużynę, dotąd pilnującą bramy. Ustaszowcy śpieszyli na miejsce, strzelając w biegu w miejsca, w których dopatrywali się słabych punktów robota – przeguby, twarz, styki blach. Itashiri podniósł wrak samochodu, podziurawiony we wcześniejszej strzelaninie, i cisnął prosto na nich.
Już tylko jeden sposób pozostał, żeby unieszkodliwić napastnika. Grgurije Rakitić machnął ręką na kilku ocalałych podwładnych i wbiegł do szopy. Gospodarz trzymał tam armatę przeciwpancerną, która pozostała jeszcze z czasów rozpadu Jugosławii. Była dobrze utrzymana i naoliwiona, więc bojówkarze błyskawicznie załadowali kumulacyjnym i wytoczyli ją na zewnątrz, nim na szopę spadła pięść monstrualnego napastnika. Podnieśli lufę, wycelowali, strzelili. Odrzutem kopnięta lufa byknęła do tyłu, a sekundę później pocisk trafił Itashiri prosto w łeb, strącając mu z ramion samurajski hełm i wszystko, co w nim było. Głowa robota z hukiem runęła na ziemię, a z szyi leciał gęsty dym.
- Załatwiony! – ucieszył się Rakitić.
W tymże momencie osiemnaście metrów techniki zachwiało się i runęło w przód, zahaczywszy o prasłowiańską lipę rosnącą wedle szopy. Itashiri pogrzebał pod sobą jak pod stalową lawiną armatę, Rakiticia i trzech pozostałych ustaszowców.

- I tyle masz, Grdosić, ze swojego monitoringu! – warknął Dorian, utraciwszy widok z kamery na drzewie, którą uszkodził padający robot.
Oderwał się od monitora i wyjrzał przez okno. Zdekapitowany Itashiri leżał na podwórzu, a wokół niego zwłoki ochroniarzy. Żaden ruch nie mącił posępnego spokoju tej scenerii.
- Już po wszystkim – stwierdził kawaler von Lassaye-Bruchtal. – Namotore chciał być sprytny, ale mu nie wyszło. Dobrze, możemy wracać do naszej zabawy.
- Chyba tylko ty się tu bawisz – stwierdziła Natalie.
- Czy nie usychałaś jeszcze całkiem niedawno z tęsknoty za mną? – upewnił się. – Daję ci to, co dla ciebie najlepsze.
- Jesteś dokładnie taki sam jak ten buc Dorajda i jego kumple! – wybuchnęła. – Dla ciebie kobieta jest tylko naczyniem na twoją osobistą żądzę!
- Kobieta? – zaśmiał się kawaler von Lassaye-Bruchtal. – Jak widzisz na przykładzie Edwarda, płeć ma drugorzędne znaczenie. Liczy się tylko to, że cię pożądam i ty tego chcesz.
- Nie chcę!
- Dawniej mówiłaś co innego – Dorian zrobił teatralnie obrażoną minę. – Jesteś dla mnie ostatnio niedobra, dawniej taka nie byłaś! Ciągle tylko robisz mi krzywdę psychiczną… – uniósł protezę – i fizyczną!
- Bo dawniej było co innego. Teraz zmieniłam zdanie!
- Zmieniłaś raz, zmienisz i drugi. Już ja o to zadbam! I jeszcze jedno: jak z tym wszystkim skończymy, zabiorę cię do fryzjera i zrobisz sobie grzywkę!
Podszedł do kredensu i wyjął z niego szpicrutę.
- A teraz muszę cię ukarać. Tylko i wyłącznie dla twojego dobra.
- Zaczyna się bicie?! – zdenerwowała się Natalie.
- Za kogo ty mnie uważasz? – młody wampir zmierzył ją surowym wzrokiem. – Czy ja wyglądam na jakiegoś prymitywa, żeby cię bić? Mam o wiele lepszy pomysł!
Rozkuł prawą rękę Natalie, wcisnął jej szpicrutę, a potem dokładnie owinął jej pięść taśmą izolacyjną. Z pewnym wysiłkiem przysunął krzesło z Patelem na krok od niej.
- Chyba się domyślasz, co jest do zrobienia? – zapytał z sadysfakcją. – Zdyscyplinujesz Edwarda za to, że tak pożądliwie na ciebie patrzy.
- Nie zrobię tego!
- Zrobisz, zrobisz. Bo inaczej to ja coś mu zrobię. I to coś naprawdę dotkliwego. Chcesz się przekonać, co to takiego?
Chwycił Natalie za łokieć, wziął zamach. Edward wydał stłumiony jęk, gdy szpicruta wylądowała na jego żebrach, pozostawiając krwawą pręgę.
- Doskonale! – zawołał Dorian z entuzjazmem. – Teraz sama, bez mojej pomocy!
Skrzypnął próg drzwi prowadzących do przedpokoju. Dorian odwrócił się, by opaprykować Grdosicia za to, że znów przerywa mu zabawę…
- Ty? Nie! – krzyknął w szoku i niedowierzaniu.
- Drzwi byś, męcie społeczny, chociaż zamknął!
- Jak się tu znalazłeś?!
- Przyszłem! – odpowiedział bezczelnie Bernard Bumbes.
Stał w przejściu, ubrany w biały podkoszulek i granatowe spodenki, jak gdyby nigdy nic, i wbijał w Doriana bursztynowy wzrok.
- Powinieneś już nie żyć! – syknął wampir.
- Ja też się cieszę, że cię widzę, Dorianie Hebanowograby – odparł kocowilk. – Jak jasny gwint.
I żeby jeszcze dobitniej wyrazić swoją radość ze spotkania, gwałtownie zamachnął się na kawalera von Lassaye-Bruchtal łyżką do opon. Celował prosto w twarz, ale Dorian sparował cios protezą. Bernard Bumbes dostrzegł srebrne paznokcie, błyskawicznie odskoczył, by nie narażać się na reakcję alergiczną. Teraz stał między wampirem a jego jeńcami.
- Taka sytuacja – powiedział Dorian. – Chciałbyś mnie dopaść, ale nie podejdziesz bliżej, żeby nie wejść w kontakt ze srebrem. Sprytnie to wymyśliłem?
- Cóż… Praktyczne – odparł Bumbes.
- Czego ty właściwie chcesz ode mnie? Ja ci zęby, ty mi rękę. Jesteśmy kwita.
- Nie, nie jesteśmy.
- Aha, chodzi o Beatriz! – zrozumiał kawaler von Lassaye-Bruchtal. – Zastanów się dobrze, czy zabicie mnie będzie równoważne z jej wskrzeszeniem. Niezależnie od tego, jak dokładnie starłbyś mnie z powierzchni ziemi, i tak pozostaniesz na wieki samotny. Uważaj, za tobą!
Bernard wprawdzie dał się nabrać na tę prostą sztuczkę, lecz zamiast się odwrócić, instynktownie skoczył w bok, na kanapę. Dzięki temu rzucony przez Doriana fotel obrotowy, zamiast uderzyć Bumbesa, wyleciał przez drzwi wejściowe na werandę.
- To fakt, że Beatriz nikt mi nie przywróci – przyznał Brazylijczyk. – Za to mogę zapobiec innym żałobom w przyszłości.
Swój argument poparł lampą stojącą, którą zapalił i pchnął w Doriana jak oszczep z żarówką zamiast grotu. Kabel okazał się za krótki, lampa upadła na dywan, nie dolatując do celu.
- Zamiast obrzucać się meblami, załatwmy to jak dżentelmeni – zaproponował Dorian pojednawczo.
Kocowilk niewzruszony stał na kanapie.
- Na uczciwą walkę nie zasłużyłeś – powiedział. – A zresztą i tak byś oszukiwał.
- Mógłbyś przeżyć zaskoczenie. Nie jestem już taki jak dawniej, zmieniłem się.
- No właśnie, tobie wolno się zmienić, a do mnie masz o to pretensje! – wtrąciła się Natalie.
- Na jeszcze gorsze – uzupełnił Bernard. – Taka jest natura wampirów. Za to masz ciągle tę samą skłonność do wieszania ludzi za ręce.
- Ale da się z tym walczyć. Czy ty w ogóle słyszałeś, jakie są moje zamiary? Chcę stworzyć fundację na rzecz pokojowej koogzystencji wampirów z resztą społeczeństwa!
- Koegzystencji – poprawił kocowilk. – Z czego ją stworzysz, ulepisz z gliny? Wiem z pewnych źródeł, że jesteś mniej więcej tak samo goły, jak ci dwoje tutaj. To faktycznie spora zmiana, od kiedy obracałeś milionami. Odcięcie od źródła kapusty musiało cię zaboleć. Tak to już z wami bywa, krwiopijcy: zabrać wam pieniądze i technologię, a leżycie jak neptek.
- Nieprawda! – Dorian uniósł się honorem.
- No to czemu siedzisz kątem u tego chorwackiego konowała, zamiast w którejś ze swoich luksusowych miejscówek? Konta już na pewno wujaszek ci wyczyścił.
- A co cię obchodzi stan moich kont?
- No, w sumie, skoro taki się z ciebie zrobił bezlitosny Samarytanin, mógłbyś mi odpalić jakieś zadośćuczynienie.
- Oj, Bernardzie, Bernardzie… – odparł Dorian z politowaniem. – Nie spodziewałem się po tobie takiego żądania. Zawsze cię miałem za idealistę.
- Ja za to od dawna nie mam najmniejszych złudzeń, że ty nim nie jesteś.
Kawaler von Lassaye-Bruchtal zastanowił się pospiesznie. Rzeczywiście był ciągle jeszcze spłukany, ale Grdosić trzymał w barku gotówkę wyłudzaną od emerytów w zamian za terapię plomem pszczelim. Można było rzucić Bernardowi parę tysięcy, a potem, kiedy wyjdzie, skończyć z nim raz na zawsze, choćby srebrną tacą, którą gospodarz trzymał za szkłem. Aby oszołomić przeklętego likantropa, otworzył barek, ukazując równe paczki eurobanknotów.
- Niech stracę – odezwał się. – Sto pięćdziesiąt patyków. Połowa teraz, połowa na konto. Znaj wampirzą wielkoduszność.
Bernard Bumbes przez moment milczał. Nie widział wyrazu twarzy Natalie, ale u Edwarda, choć usta miał zaklejone, widać było przerażenie.
- Sto pięćdziesiąt trzy tysiące dwieście euro – sprzeciwił się. – Albo równowartość w dolarach.
- Ale pod jednym warunkiem. Podpiszesz zobowiązanie, że dasz mi spokój.
- Umowa stoi. Ja dam ci spokój, a ty naprawdę zajmiesz się prowadzeniem tej swojej fundacji. I obaj podpiszemy. Na koniec chcę przynajmniej zobaczyć, jak trzymasz długopis tą drewnianą mańką.
Natalie szarpnęła się na łańcuchu, bezradnie pomachała szpicrutą.
- Nie możesz tego zrobić! – krzyknęła, czując, jak zbiera się jej na płacz. – Nie po tym wszystkim!
- Przepraszam, że wtedy w Gdańsku-Wrzeszczu doprowadziłem do waszego rozstania – odparł Bernard z pewną dozą cynizmu. – Teraz spokojnie się sobą nacieszycie.
Dorian usiadł przy komputerze, otworzył edytor i siedząc bokiem, aby mieć się na baczności przed nagłym atakiem kocowilka, szybko zredagował umowę złożoną z paru zdań. Wydrukował w dwóch egzemplarzach, podpisał piórem i położył na stole, tuż obok kucającej w zawieszeniu Natalie.
- W porządku, Bernardzie – oświadczył. – Pora na twój podpis. Przeczytaj dokładnie, żebyś potem nie żałował.
Bumbes podszedł do stołu, wyjął długopis z kieszonki spodni. Jeszcze raz spojrzał ze smutkiem na Natalie, potem na Edwarda, wreszcie na Doriana.
Trzymając długopis poziomo, pstryknął przyciskiem, by wysunąć wkład. W tej samej chwili Dorian poczuł niespodziewany ból w swoim czarnym wampirzym sercu. Przytrzymał się stołu, nie wiedząc, co się dzieje… Stół się przesunął, Natalie poczuła, że zaraz znowu straci podparcie.
Kocowilk uśmiechnął się, prezentując imponujące wilcze zęby, co prawda nieco zbyt białe i równe.
- Ty masz protezę i ja mam protezę – zauważył. – Jesteśmy kwita.
- Ha! Nie zwyciężysz mnie tak łatwo! – Dorian zaśmiał się, choć jego pierś zaczęła spinać czarna klamra duszności. – Cyganka mi przepowiedziała, że żaden posiadacz kłów nie jest dla mnie zagrożeniem!
Brazylijski wilkołak wzruszył ramionami.
- To jest doświadczalna proteza, chwilowo jeszcze nie należy do mnie.
Spojrzenie, jakie rzucił kocowilkowi kawaler von Lassaye-Bruchtal, było w tym momencie warte o wiele więcej niż sto pięćdziesiąt trzy tysiące dwieście euro.
- A to jest długopis strzelający zatrutymi igłami – wyjaśnił Bernard Bumbes. – Wziąłem najsilniejszą truciznę na wampiry, jaką udało mi się wykombinować. Połączenie czosnku z koagulantami i różnymi syntetykami z rosyjskich laboratoriów państwowych Federalnej Służby Paranormalności. Dobrze się przygotowałem, nie sądzisz, Dorianie? Poza tym - nie martw się, wciąż jestem idealistą.
Po raz pierwszy od dekad młody wampir poczuł autentyczną trwogę. Stół wydawał się mu uciekać, podłoga tak samo, w piersi jakby zalągł się rozjuszony tygrys, a ciemnobursztynowe oczy Bernarda paliły żywym ogniem. Niemożliwe, żeby to był już koniec! A jednak – Dorian stał się równie bezradny, jak zniewoleni przez niego Natalie i Edward. W jednym ze srebrnych paznokci widział własne przepełnione bólem oblicze.
Nagle w przedpokoju rozległy się szybkie kroki. Do salonu wbiegła Sandy Herbst. Rozczochrana, bez spodni, krew plamiła jej twarz i gorset. Choć była bez okularów, szybko oceniła sytuację. Wyciągnęła przed siebie dłoń, w której trzymała scyzoryk Paula Bunyana z okładziną z pazurów niedźwiedzia grizzly.
- Mogę? – zapytała Bernarda niepewnym tonem, jakby nie chciała się narzucać.
Nie czekając na odpowiedź, podbiegła do osłabionego wampira i z impetem wbiła mu scyzoryk w serce aż po rękojeść. Odskoczyła, gdy nagle uniósł głowę.
Dorian raz jeszcze spojrzał w zielone oczy Natalie, a w głowie rozległ mu się niespodziewanie fragment starej piosenki:

She’s a bright and shining star,
But I just must be sensitive to light-a!

- Kto myje garnki w zimnej wodzie, ten ma potem zimne ręce – zacytował kocowilk słowa tybetańskiego mędrca.
Dorian Ritter von Lassaye-Bruchtal uronił brylantową łzę. W ostatnim przebłysku dotarło doń, że stał nad przepaścią i tak długo powstrzymywał się przed skokiem, aż go w końcu zepchnęli.




środa, 21 października 2015

Rozdział XLVI, w którym Dorian przyjmuje gościa i niezbyt wygodną pozycję



Dorian Ritter von Lassaye-Bruchtal szedł pośpiesznie ulicą Sarajewa, prawicę w kieszeni trzymał.
Przybył incognito, aby się zorientować, jak wyglądają sprawy, i okazało się, że nie wyglądają najlepiej. Wymknął się wprawdzie z pierścienia okrążenia, co wokół niego zaciskał się, ale wuj Attila wciąż z dużą sprawnością zagarniał jego aktywa. Co gorsza, przechwycone meldunki firmy Burakku Holding wskazywały, że Shichirō Namotore też szykuje coś dużego.
I jeszcze to: ledwie pół godziny wcześniej Draco Grdosić przysłał mu SMS-a, że operacja uprowadzenia Natalie z petersburskiego szpitala się nie udała. Dorian był zły. Bardzo zły. Zaciągnął do ustronnego zaułka jakąś kobietę w średnim wieku, z wyglądu urzędniczkę bankową, i wyssał z niej całą krew, ale nawet tak obfity posiłek nie stłumił jego rozdrażnienia.
Powróżyć? – kawalera von Lassaye-Bruchtal zaczepiła nadchodząca z przeciwka Cyganka. Na piersi miała identyfikator poświadczający, że jest dyplomowaną romską wróżbitką.
W normalnych warunkach po prostu wywróciłby jej czachę na lewą stronę, ale teraz burzowe chmury ostatnich wydarzeń, zszywane szkarłatnymi błyskawicami tęsknoty za Natalie, tak bardzo zakryły jego umysł mroczną plandeką, że z posępnym rozbawieniem podał Cygance lewicę.
- Z prawej dłoni byłoby lepiej – zauważyła.
- Niestety, chwilowo nie mam – warknął sarkastycznie.
Przez dłuższy czas kobieta wpatrywała się w dłoń Doriana, aż przemówiła:
- Widzę duży zamęt. Dużo spraw jest nie w porządku. Zamęt i kłopoty, ale ten stan nie potrwa długo, już niebawem wszystko stanie się tak, jak być powinno. Tylko uważaj na chciwość, bo ona może cię zgubić. Bardziej niż jakiekolwiek kły: żaden posiadacz kłów nie jest dla ciebie zagrożeniem.
Dorian wzdrygnął się. To, co mówiła, miało za dużo sensu.
- Straciłeś kogoś i chcesz odzyskać – kontynuowała kobieta. – Aby ujrzeć ją jeszcze raz, musisz pokazać jej coś, co ona pragnie zobaczyć, ale nie w taki sposób, w jaki chce to zobaczyć.
- Dobrze – odparł wytrącony z równowagi Dorian.
Rzucił jej jakiś banknot i odszedł szybkim krokiem, nie czekając, aż wyda mu resztę, chociaż krzyknęła za nim coś o rabacie.
Ciekawe, co wyczytałaby z jego drugiej dłoni? Chyba tylko zawartość portfela, a ściślej, żelaznej rezerwy, którą ubiegłego roku rozsądnie złożył był w banku w Wiedniu, a wujowscy siepacze jakoś nie zdołali zlokalizować. Sporą kwotę z tej rezerwy poświęcił Dorian na sztuczną dłoń, którą nosił od paru dni. Była wykonana z hebanu, całkiem czarna, o lekko zgiętych palcach, które umożliwiały trzymanie przedmiotów. Pomny zaś tragicznej w skutkach „rozmowy” z Bernardem Bumbesem, co do którego miał nadzieję, że cierpi męki w dowolnym kręgu piekielnym, postanowił się zabezpieczyć przed kolejnymi wilkołakami, więc jego nową dłoń zdobiły srebrne paznokcie.

Przed szesnastą Dorian wrócił do swej aktualnej kryjówki w willi z ogrodem, w wiosce położonej dwadzieścia kilometrów od Mostaru. Była to rezydencja Dragoljuba Grdosicia, który, jako Dragomir Grdulić, właśnie tu pichcił swoje alternatywnie medyczne panaceumy, wciskane następnie naiwniakom i desperatom w całej Europie.
Młody wampir szybko znalazł się w salonie, urządzonym z gangsterskim arcyprzepychem. Usiadł na kanapie, spojrzał na wiszący na ścianie portret ponurej sławy Jure Franceticia, napełnił kieliszek koniakiem. Wychylił – i plunął z zaskoczenia, bo okazało się, że to śliwowica w butelce po koniaku.
Pod jego nieobecność gospodarz zdążył już wrócić do domu. Nie minęło pół godziny, gdy zjawił się w salonie, zdejmując fartuch laboratoryjny.
- No i jak? – rzucił Dorian do jego pleców.
- No cóż, cienko.
- A tak bardziej szczegółowo?
- To nie była po prostu klęska, to była klynska, hehehehe! – znachor zaśmiał się niewesoło. – Nic się nie udało.
Wampir wpadł we wściekłość, zerwał się z kanapy, w jego czaszce zabulgotał czarny kapuśniak gniewu.
- To znaczy, że ten tysiąc euro poszedł gepardowi w rectum? – wrzeszczał na Grdosicia. – Mówiłeś, że to prosta operacja! Tak się kończy, kiedy sam czegoś nie dopilnuję!
- Skoro tak, to niech pan szanowny radzi sobie beze mnie, i bez mojej kryjówki też – odparł ustaszowiec z urazą. – Pojechałem do tej Rosji bez żadnych gwarancji zapłaty, a nie dość, że straciłem czterech ludzi, to jeszcze sam oberwałem.
Dopiero wtedy odwrócił się w stronę swego gościa, który zauważył, że większość prawej strony twarzy Grdosicia pokrywa wielki opatrunek, zachodzący aż na oko. Lewą połowa ozdobiona zaś była wątpliwym ornamentem siniaków.
- To zrób sobie okład z plomu – poradził Dorian. – Hehehehe.
- Myśli pan, że nie próbowałem? – rzucił „Draco” przez zęby. – Tylko patrzeć, jak się zagoi.
- Twoje cudowne lekarstwo to bujda z chrzanem z marcepanem – Dorian oskarżycielsko wymierzył w Grdosicia hebanową protezę. – Niby na wszystko pomaga, a dłoń mi nie odrosła!
- Bo tu potrzeba długoterminowej terapii pod kontrolą specjalisty – odpalił znachor.
Usadowił się na fotelu i odkapslował piwo otwieraczem w kształcie moszny kangura.
- Opór był twardszy, niż myślałem – przyznał. – Dziwne, przecież tam byli sami cywile. Aha, no i tego gościa, co miał być celem drugorzędnym, w ogóle nie widziałem.
- Nic dziwnego – odparł Dorian. – W międzyczasie dowiedziałem się ze sprawdzonego źródła, że przebywa on w ogóle gdzie indziej.


Edward zaś przebywał w Dubrowniku i po raz czwarty obchodził dookoła zabytkowe mury miejskie.
Co prawda wstęp na mury był biletowany, ale za pomocą prostych iluzji udawało się Patelowi oszukiwać wzrok kontrolerów. Szedł i spoglądając na czerwone dachy Raguzy z jednej strony, a lazurowy Jadran z drugiej, zastanawiał się, co dalej.
Kontakt z kapitanem piratów pozostawił go w stanie głębokiego wewnętrznego nieuporządkowania. Oczywiste było, że powinien odnaleźć Natalie. Nie tylko za nią tęsknił, nie tylko odczuwał przywiązanie, ale czuł się za nią odpowiedzialny. Poza tym, skoro tyle już dla niej wycierpiał, to wypadałoby sprawę doprowadzić do końca. Z drugiej strony – Adrian Sunday otworzył przed nim zupełnie nowe wrota, a kiedy po przybiciu do Dubrownika odprowadzał go na trap, na pożegnanie poczochrał Edwardowi grzywkę i wyszeptał mu na ucho, że chciałby natknąć się na niego znowu… W równaniu wyrażającym życie towarzyskie i uczuciowe Patela szare oczy Sundaya pełniły rolę dwóch niewiadomych. Co prawda Edward bardzo dobrze zdawał sobie sprawę z różnicy pomiędzy trwałym uczuciem a przelotną namiętnością, ale mózg mówi jedno, a inne organy drugie…
Po dłuższych rozważaniach doszedł do wniosku, że Natalie ma priorytet. Ciągle przecież grozi jej niebezpieczeństwo.
Tak się zamyślił, że niezauważył nadchodzącej pracownicy, której facet pokonujący po raz kolejny tę samą trasę wydał się podejrzany. Kobieta zwymyślała Edwarda i najbliższymi schodami sprowadziła na dół.
Poszedł więc Patel na spacer ulicą Stradun, wśród łopocących na ścianach flag ze świętym Błażejem. Wciąż rozmyślał. Pieniędzy za dużo nie miał, broni też, ze składnikami do zaklęć stał nie najlepiej. Musiał się jakoś przedostać do Petersburga i zaopiekować się w końcu Natalie.
Gdy przechodził obok wąskiej uliczki odbiegającej w bok od Stradunu, do jego uszu dobiegł strzęp rozmowy po angielsku:
- Podobno w Petersburgu znowu jatka?
- Jasne. Ale tej całej Natalie nic się nie stało.
- Na razie. Moim zdaniem laska po prostu przyciąga pecha.
Zaintrygowany Edward skręcił w zaułek. Stali tam dwaj młodzi mężczyźni w czerni.
- Czy myśmy się już gdzieś nie widzieli? – zapytał jeden na jego widok.
- Nie sądzę – odrzekł Patel.
Nieznajomy machnął w jego kierunku otwartą dłonią i Edward poczuł, że osuwa się na ziemię. Zanim padł na kamienny trotuar, zdążył pomyśleć: „No nie, znowu? Ile można…”


Dwaj Trabanci Doriana popędzili co prędzej do willi Dragomira Grdulicia, a cenny jeniec został skrępowany i umieszczony w stodole. Kawaler von Lassaye-Bruchtal nagrodził ich całonocnym urlopem.
- No więc ma pan tego swojego Edwarda – zauważył Grdosić w salonie, nalewając rakiję do kieliszka. – I co teraz?
- On nie jest mój – Dorian spiorunował go wzrokiem. – Moja jest Natalie. A teraz usiądziemy i policzymy siły. Ilu ludzi możesz wygospodarować?
Znachor zamyślił się z wódką w ręku.
- Jak pościągam z Mostaru i okolicznych gmin, to zbiorą się ze dwa plutony. Tylko w dalszym ciągu nie wiem, co z tego będę miał, hehehehe.
- Ciągle kontroluję kilka firm-krzaków. Mogę je przekwalifikować na dystrybutorów plomu. Na coś więcej będziemy musieli poczekać obydwaj. A więc powiadasz, że dwa plutony?
- Około – odparł Grdosić kwaśno.
- Połowa do ochrony obiektu, druga połowa jako odwód operacyjny – zarządził Dorian. – Do tego moich Trabantów jeszcze z górą pół tuzina. Na razie będzie musiało wystarczyć.
Przez głowę przemknął mu desperacki plan zwiększenia sobie liczby podwładnych drogą zwampirzania pseudokibiców, ale na razie odepchnął go mentalnym butem.
- W porządku – zadeklarował. – Pójdę zobaczyć naszego gościa.
Edward pozostawał pod wpływem zaklęcia usypiającego, które rzucił nań jeden z Trabantów. Leżąc na klepisku stodoły, w żółtej koszuli i granatowych bokserkach, skrępowany grubą liną, był całkowicie zdany na łaskę Doriana, który stał obok, patrzył na jego nieprzytomną twarz i napawał się swoją przewagą. Właściwie mógłby jednym ciosem zrobić z Patelem koniec, dokonać tego, czego nie udało się ani Stelli Burns, ani innym. Mógłby też wysączyć jego krew do ostatniej kropli, ale wolał tego nie robić. Zemsta musiała poczekać… do momentu, aż w ręku Doriana znajdzie się także i Natalie! Wówczas los, jaki zostanie zgotowany Edwardowi, do samej głębi dotknie również tę niewdzięcznicę.
Mimo wszystko kawaler von Lassaye-Bruchtal postanowił skosztować krwi swojego gościa. Do czasu, aż sytuacja ogólna się nie poprawi, może traktować Edwarda w charakterze żywej manierki. Powinien tylko dobrze go karmić, aby uzyskać odpowiednią jakość krwi.
Nachylił się nad nieprzytomnym Patelem, z mściwością zbliżył usta do jego tętnicy szyjnej. Wpił się z wprawą i pociągnął. Gdy świeża krew uderzyła w jego podniebienie, znów znalazł się na hemoglobinowym haju. Chłopak miał w żyłach towar wysokiej jakości. Podobno, poza wszystkim innym, nieźle sobie radził z gotowaniem, więc nic dziwnego, że okazał się całkiem zdrowy.
Dorian zdał sobie sprawę, że musi przestać, bo inaczej wysuszy Edwarda do cna, zupełnie go wykończy, a na to jeszcze za wcześnie, poza tym tak doskonałą krew szkoda marnować za pierwszym razem. Oderwał usta od jego s.zyi: ślady po kłach powinny się zagoić błyskawicznie.
Wstając, przypadkiem oparł dłoń o pierś Patela w miejscu, gdzie koszula była rozpięta. Dotyk więźnia wprawił go w dziwny nastrój, wypełnił wnętrze Doriana ciemnofioletowymi chełstami. Smagła skóra Edwarda okazała się tak aksamitna, że kawaler von Lassaye-Bruchtal poczuł się naprawdę niewyraźnie. Spojrzał raz jeszcze na jego twarz, ale młody kandydat na maga się nie budził. Dorian wybiegł na palcach ze stodoły i tego dnia już nie wchodził tam bez potrzeby.
W nocy Edward doszedł do siebie, ale był całkiem związany i nie mógł nic zrobić. Jeden z ludzi Grdosicia podał mu kolację, której wystawność ostro kontrastowała ze zgrzebnością pomieszczenia. Posadził więźnia na sieczkarni i bez pośpiechu nakarmił, pamiętając, żeby przypadkiem nie rozwiązywać. Nie był zbyt rozmowny, zresztą słabo mówił po angielsku, więc Patel nie wiedział, gdzie się znajduje, chociaż ból szyi budził w nim pewne podejrzenia. Plus był taki, że w końcu przynieśli mu krzesło.
Dorian w końcu przemógł się i czasem chodził do stodoły zwizytować gościa, ale tylko w czasie jego snu. Kiedy Edward był przytomny, kawaler von Lassaye-Bruchtal obserwował go z zewnątrz przez szpary między deskami. Pomimo całej przewagi, jaką miał nad jeńcem, nie czuł się gotów na spotkanie oko w oko. Każda dyskusja z Patelem mogła zakończyć się tym, że Dorian sięgnąłby po swój wielki kwantyfikator.
Im dłużej patrzył na Edwarda, tym bardziej rozumiał, jak to możliwe, że Natalie straciła dla niego głowę. Właściwie to sam trochę tracił, i to nie tylko głowę. Coraz częściej łapał się na myśli, że chętnie uczyniłby z Edwardem coś, za co w pewnym sensie pochwaliłby go Wład Drakula.
Najlepiej byłoby, gdyby mógł mieć ich oboje – i Natalie, i Edwarda, rzecz jasna osobno, tak, aby o sobie nawzajem nie wiedzieli. Natalie we Wiedniu, a Edwarda, dajmy na to, w swojej rezydencji w Ljubljanie, której nie miał, ale w każdej chwili mógł mieć, w przyszłości… Z pewnością znalazłby dla niego przytulną piwnicę.
- Co pan taki skwaszony? – zapytał następnego ranka Dragoljub Grdosić. – Pewnie, z dziewczyny zawsze więcej pożytku, hehehehe!
- Nie wymądrzaj się – odparł Dorian. – Będzie i dziewczyna. Tylko muszę znaleźć sposób. Jakoś do niej dotrzeć, w taki sposób, żeby nie wystawiać się na kolejne ciosy.

W końcu nadeszła ta chwila, w której młody wampir majestatycznie wkroczył do stodoły, gdzie jego gość od wielu godzin siedział na krześle. W oczach Patela na ułamek sekundy zabłysnęło przerażenie, ale skrył je umiejętnie.
- Wiesz, kim jestem? – zapytał Dorian, spoglądając nań z góry.
- Jasne – Edward, choć związany, jednak wzruszył ramionami, nie dając po sobie poznać zszokowania, które zresztą częściowo przewidywał. – Dorian Jones.
- Nie wygłupiaj się z tym Jonesem! – zirytował się kawaler von Lassaye-Bruchtal. – Czy ty zdajesz sobie sprawę, co mogę ci teraz zrobić?
- Pewnie nic przyjemnego. Ale i tak ci nie powiem, gdzie jest Natalie.
- Ludzie, czy wyście się zmówili, żeby mi robić na złość? – Dorianowi przypomniała się ostatnia konwersacja z kocowilkiem. – Oczywiście, że mi powiesz, chociaż niekoniecznie w sposób bezpośredni. I niekoniecznie od razu.
Obszedł więźnia dookoła, uważając, żeby nie patrzeć mu w oczy.
- Nie uważałem cię dotąd za godnego przeciwnika – wyznał. – Dopóki nie zobaczyłem cię na żywo.
Edward nic nie odpowiedział. Dorian zbliżył się do krzesła od strony oparcia i zaczął ze złowieszczą powolnością rozpinać Patelowi koszulę. Ściągnął ją z pleców na nadgarstki i tam zaplótł, aby stanowiła uzupełnienie dla więzów.
Lewą dłonią gładził plecy Edwarda, w pełni doświadczając niesamowitej delikatności jego skóry, a hebanową prawicą sięgnął w przód, zabierając się do drażnienia jego guzików. Patel opierał się długo, ale ostatecznie nie mógł powstrzymać choćby pojedynczych jęków.
- Uśmiercenie ciebie byłoby pójściem na łatwiznę, piękny – wysyczał Dorian do jego ucha.
Z rozmachem usiadł Edwardowi na udach. Krzesło było stare i liche, nie wytrzymało ciężaru i z trzaskiem obaj runęli na klepisko. Młody wampir natychmiast dobrał się do ust gościa, całując go bezkarnie i bezczelnie.
- No i co, Edwardzie? – charczał namiętnie. – Chyba nie takiego traktowania z mojej strony się spodziewałeś, co?
Edwardowi, wciąż czującemu oszołomienie od alabastrowej skóry Doriana i jego ordynarnie harcującego języka, przeszła przez głowę myśl, żeby ugryźć. Dopiero by się ciemięzca zdziwił – kto słyszał, żeby to wampir był gryziony? Zamiast tego, nie całkiem nad sobą panując, zaczął odwzajemniać pocałunki, czyli zrobił coś jeszcze bardziej nieoczekiwanego. Dorian zbaraniał, ale tylko na chwilę, bo już po chwili wsunął rękę w jego bokserki. Patel zawył przez zęby, gdy zimne, srebrne paznokcie hebanowej dłoni natrafiły na jego zakłopotany pędzel. Drugą ręką tymczasem kawaler von Lassaye-Bruchtal ściągnął przez głowę swą czarną koszulę, co wymagało od niego sporo wysiłku, ale nie było w stanie powstrzymać rozpętanego tajfunu żądzy.
Edward pozostawał czerwony i gorący, a kiedy jego klata zetknęła się płaszczyznowo z intrygującą bladością ciała Doriana, nieledwie poczuł, że się rozpuszcza. Jego giętkie koromysło też nie pozostało obojętne, choć kłamstwem by było sądzić, że to pod wpływem nieczułego hebanu.
Zassał się zatem w Dorianów obojczyk. Kawaler von Lassaye-Bruchtal uznał jednak, że Edward na zbyt wiele sobie pozwala. Ordynarnym ciosem w bok przewrócił Patela na wznak. Potem wstał i żeby więzień sobie nie myślał nie wiadomo czego, zaraz przygiął go do ziemi, przydeptując butem jego plecy.
Mógłby w tym momencie odwrócić się i wyjść, jednak powykręcana namiętność nie pozwoliła mu pozostawić sprawy niedokończonej. Zrobił tylko dwa kroki w stronę wrót, a potem zawrócił ku Edwardu, który klęczał skrępowany, w samych bokserkach. Ręce Doriana były szybsze niż umysł. Błyskawicznie spuścił ku ziemi swe markowe spodnie, ujął je za nogawki i z całej siły zaczął chłostać Edwarda po jego wypiętym rewersie. Skutek tego był natychmiastowy: z każdym kolejnym ciosem szkarłatna basznia Doriana zdawała się osiągać rozmiary wprost rekordowe.
Energicznie cisnął portki swe pod ścianę i lśniącym butem (zdjął bowiem spodnie bez ściągania butów) obrócił Edwarda na plecy, aby ten mógł zadrżeć na widok jego sterczącego majestatu. Patel istotnie się wzdrygnął, choć Dorian, spoglądając na jego bokserskie barchany, z zadowoleniem uznał, że one również kryją spory kapitał.
- Nie jesteś zbyt elokwentny, mój drogi – powiedział, a nie doczekawszy się odpowiedzi, szarpnął krnąbrnego gościa za ramię i rzucił go na stertę siana.
Zanim Edward zdążył zareagować, Dorian bezwzględnie zerwał z niego bokserki, ale nie udało się ich ściągnąć do końca, bo utknęły na więzach w kostkach. Wampir zastanowił się, choć jego waldemar niemiłosiernie poganiał go do działania. W końcu poluzował nieco sznur, by umożliwić jeńcowi większy rozstaw kończyn, ale nie na tyle, żeby ułatwić wierzganie. Przyczepił się do jego pleców na jedną gorącą minutę, a potem znów pchnął Edwarda na siano.
Nadszedł krytyczny moment. Dorian rozejrzał się po stodole. Dostrzegł w kącie baniak oleju rzepakowego z pierwszego tłoczenia i wetknął weń swój totem, aby zapewnić sobie lepszy poślizg.
Na widok tych intymnych ablucji Patel spiął się i zadrżał. Wampir szarpnął go za włosy, drugą ręką dał bolesnego sęczka pod żebro, a potem uniósł w górę biodra Edwarda i z mroczną satysfakcją nadział go na swego hohenstaufa. Zajodłował z rozkoszy. To było jak wkładanie skrzypiec klasy światowej do futerału ze szlachetnej skóry.
Edwardowi łzy stanęły w oczach, a równocześnie, na przeciwległym końcu organizmu, stanęło jeszcze co innego. Dorian nie mógł powstrzymać poczucia ekstazy pomieszanego z sadystycznym schadenfreudem z poniżenia największego rywala. Przekraczając nieprzekraczalne tabu, czuł w sobie prawdziwie wampirzą moc. Pozycja była może trochę niewygodna, za to pozwalała mu patrzeć prosto w oczy gościa i czerpać rozkosz ze swojej dominacji.
- Dlaczego mi to robisz? – jęczał Edward, czując, jak wampiryczny konświstador przełamuje jego najczulszy opór.
- A jak myślisz? – wymruczał cynicznie Dorian do jego ucha, boleśnie gładząc mu żebra swą hebanową ręką. – Nie mogę puścić cię wolno, bo bylibyśmy rywalami. Nie chcę cię zabijać, bo jesteś zbyt słodki. Nie mogę nawet zrobić z ciebie wampira, bo wtedy mógłbyś się dla mnie stać realnym zagrożeniem. Więc co innego mi zostało?
Przez krótki moment Edward miał nadzieję, że to doświadczenie będzie przynajmniej pouczające. W końcu mało który ze studentów jego akademii mógł się pochwalić odbyciem interkursu z wampirem, więc gdyby udało mu się przeżyć, miałby spore szanse na magisterium przed czasem. Jednak bitwa siedmiu armii, jaka odbywała się u jego południowej bramy, gdy rozszarpywał ją warchlaczek Doriana, nie dała mu skupić myśli na wyobrażaniu sobie przyszłej kariery naukowej.
Dorian bowiem ani przez moment nie zamierzał być delikatny. Im dłużej trwała ta sytuacja, tym bardziej mu się podobała. Ciekawe, co powiedziałaby Natalie na wieść, że on, kawaler von Lassaye-Bruchtal, bezlitośnie i z pasją wyptakował Edwarda? Gdy wyobrażał sobie, jak dotkliwą karę stanowić będzie dla niej ta świadomość, wezbrały nurty Dorianowego podniecenia i zaczął jeszcze intensywniej nasycać Edwardem swojego banchutza. Z satysfakcją patrzył na jego elastyczny pogrzebacz, co wściekał się bezgłośnie w tantalicznych mękach.
Wpadł w prawdziwy amok. Zachichotywał się jak rasowy szwarccharakter, kontrapunktując jęki i stęki Edwarda. Chlustał olejem rzepakowym na siebie i na niego. Ciała ślizgały się jedno o drugie, przylepiały się do nich drobiny siana. Dorian na przemian podziwiał to wykrzywioną w umęczonym grymasie twarz Patela, to jego górującego tramwaja, któremu w założeniu nie dane było doczekać spełnienia.
Dorian strząsnął z siebie gościa, aż ten klapnął na klepisko, wzbijając tumany pyłu. Edward był cały od siana. Ledwo jednak zdążył podnieść się chociaż na kolana, wampir zaszedł go od rufy i nadział na swą igłę Afrodyty, złapał za biodra i borsuczył go jeszcze mocniej, zupełnie już nie przejmując się jego reakcjami.
- Jesteś teraz mój – sapał przez zęby. – Przyzwyczajaj się…
Edward, w którego wnętrzu, oprócz Dorianowego tulipana, szalała również bitwa pomiędzy poczuciem krzywdy, poniżenia i zwykłej dezorientacji a czysto fizycznymi bodźcami przyjemności, jakże nieodpowiedniej i absurdalnej w takiej sytuacji, nie był w stanie już z nim dyskutować, wydawał tylko donośny, gardłowy hurgot. W końcu Dorian zdecydował się trącić palcem jego krasny jesion, doprowadzając Patela do bolesnego, zawstydzającego i nieprzynoszącego zadowolenia finału.
Przyszła pora kończyć zabawę. Ściskając biodra Edwarda jak rajdowiec kierownicę, kawaler von Lassaye-Bruchtal pomknął w stronę ostatniego wirażu. Jego biodra szarpnęły się, zderzając czołowo z zapleczem Patela, jak gdyby na moment zostały obdarzone własną, niezależną świadomością. W mrocznej duszy Doriana ultramarynowe gwiazdy rozbłysły na antracytowym niebie, zwiastując trzęsienie galaktyki, które rozproszyło jego zmysły po widnokręgu. Czegoś takiego doznawał dotąd wyłącznie z Natalie…
Odepchnął Edwarda, tak jak sprzątaczka odrzuca zużytą ścierkę w kąt pomieszczenia gospodarczego. Założył koszulę i nie oglądając się na swego więźnia, stukając obcasami, wyszedł ze stodoły. Spodniami się nie przejmował.

W następnych dniach Dorian utwierdził się w przekonaniu, że Edward może mu dać całkiem sporo zabawy. Siadając na werandzie z książką i winem, przywiązywał go do nogi od krzesła. Chodził z nim też na wieczorne spacery po wsi, oczywiście na smyczy. Wywieszał też Edwarda za ręce na balustradzie balkonu, odzianego wyłącznie w maskę przeciwgazową (bez pochłaniacza), a po wypiciu herbaty z rozmachem wychlustywał fusy na jego klatkę piersiową. W żadne poważniejsze dyskusje się z nim nie wdawał, zresztą niby o czym, o Natalie?
Właśnie. W dalszym ciągu do niego nie wróciła i co gorsza, chyba nawet nie chciała. Trzeba było wreszcie coś z tym zrobić. Stefczo Kałojanow pisał, że udało mu się zwampirzyć jednego prezesa rady nadzorczej. Ziarnko do ziarnka i swoją pozycję Dorian odbuduje… Ale pieniądze pieniędzmi, a jak dotrzeć do Natalie?
Któregoś południa siedział u Grdosicia w salonie i pił wino. Edward w kącie, przykryty narzutą, udawał (nie z własnej woli) wygodny fotel.
- Wyjadę na parę dni – oznajmił znachor. – Mam spotkania z klientami w Splicie i Kotorze, a w sobotę muszę zakręcić do jednego z moich chłopaków, bo akurat będzie fotografował ślub, to mu dam materiały promocyjne, żeby porozdawał, komu się da. Młodym też plom pszczeli przyda się na różne dolegliwości, hehehehe!
Kawaler von Lassaye-Bruchtal słuchał go z obojętnością, biznes Grdosicia mało go obchodził. Wtem przypomniał sobie słowa Cyganki. „Coś, co ona pragnie zobaczyć, ale nie w taki sposób, w jaki chce to zobaczyć”.
- Mówisz, że jeden z twoich ludzi jest profesjonalnym fotografem? – zapytał. – To mi podsuwa pewien pomysł…



piątek, 7 sierpnia 2015

Rozdział XLIII, w którym spotykają się dwa łotry



W świetlicy dla seniorów w 16. dzielnicy Wiednia trwała prelekcja. Starsi ludzie, dzięki sprawnie zorganizowanej reklamie, przybyli tu nie tylko z dzielnicy, ale i z całego miasta. Wpatrywali się w ekran projektora, na którym widniał przekrój podłużny przez organizm pszczoły, i w stojącego obok mężczyznę. W dużych okularach, z siwiejącą brodą i włosami do ramion, które w porządku utrzymywała wąska opaska na czole, przypominał podstarzałego hipisa. Temu wrażeniu przeczył jednak strój prelegenta: czarna koszula i spodnie spięte szerokim skórzanym pasem z pozłacaną klamrą ozdobioną skomplikowanym plecionym emblematem. W jego postawie kryło się coś mgliście wojskowego albo przynajmniej paramilitarnego.
- Wszyscy wiedzą, jak niezwykłym dobrodziejstwem dla człowieka są pszczoły – przemawiał głębokim głosem z wyraźnie słowiańskim akcentem. – Organizm pszczoły to coś pośredniego między cudownym reaktorem a kamieniem filozoficznym: umożliwia przetwarzanie zwykłych składników roślinnych w substancje o niesamowitych właściwościach leczniczych. Znają państwo niesłychane korzyści z miodu, wosku, pierzgi albo propolisu. Ale mało komu wiadomo, jak wspaniałym lekarstwem jest plom pszczeli.
          Rozejrzał się po wiekowych licach słuchaczy, na których rysować zaczęło się zainteresowanie.
- Czym w ogóle jest plom? Najkrócej mówiąc, są to składniki odżywcze częściowo przetworzone w układzie pokarmowym pszczoły, a następnie wyrzucone z organizmu poprzez płuca.
- Znaczy wymiociny? – skrzywiła się starsza pani o marchewkowych włosach. – To odrażające!
- Szanowna pani, całe mnóstwo rzeczy używanych na co dzień przez człowieka powstaje w odrażający sposób. Ot, chociażby kiełbasa, żeby daleko nie szukać. A przecież chwila obrzydzenia to stosunkowo niska cena, kiedy w grę wchodzi zdrowie, nieprawdaż?
          Na projektorze schemat pszczoły ustąpił zdjęciu słoików z żółtawą substancją.
- Otóż, proszę państwa – ciągnął  znachor – za pomocą plomu pszczelego można wyleczyć co najmniej sześćdziesiąt siedem różnych schorzeń. A jeszcze nie wszystkie jego właściwości zostały odkryte. O tym się państwo nie dowiecie od tak zwanych naukowców!
- Skoro ten środek jest taki dobry, dlaczego lekarze go nie przepisują? – zapytał podejrzliwie szpakowaty Turek po pięćdziesiątce.
- Proszę państwa, koncerny farmaceutyczne ukrywają prawdę na temat plomu, bo inaczej straciłyby chleb. Powiedzcie sami, jaki jest sens kupować osobne lekarstwo na każdą chorobę, skoro wszystko można rozwiązać znacznie łatwiej? Oczywiście, że chodzi o nabicie kabzy Wielkiej Sarnie. Dlatego zawsze mówię moim pacjentom: jeżeli jednak z jakichś powodów chodzicie do lekarza, za nic w świecie nie mówcie mu państwo, że zażywacie plom! Inaczej koncerny farmaceutyczne przyjdą was uciszyć.
- To pachnie ściemą – stwierdził Turek. – Chodź, Fatma, zabieramy się stąd!
          Zerwał się z krzesła i pośpieszył do wyjścia, za nim żona w truskawkowym hidżabie. W ciągu minuty jeszcze kilka osób opuściło salę.
- No i dobrze – podsumował sprzedawca plomu. – Nie potrzebujemy ich tutaj. Z pewnością na przeszpiegi przyszli! Proszę państwa, Wielka Sarna dałaby wiele, żeby zdobyć te informacje, które państwu przekazuję.
      Jeszcze raz przetoczył swój poważny wzrok po głowach publiczności. Na ekranie pokazały się skomplikowane wzory chemiczne.
- Prawie dwadzieścia lat – kontynuował – zajęło mi opracowanie receptury pozwalającej efektywnie pozyskiwać chemicznie czysty plom, jak też maksymalnie wykorzystywać zawarte w nim substancje aktywne. Mam potwierdzone, że wyleczalność przy stosowaniu mojego systemu terapii wynosi 90%, podczas gdy w zwykłych lekach osiąga ona w porywach 56%. Rozumiecie państwo? Z co drugim pacjentem lekarze sobie nie radzą!
       Następnie przeszedł do objaśniania slajdów pojawiających się na projektorze. Były wśród nich trójwymiarowe wizualizacje przedstawiające farmakokinezę (trudne słowo) plomu w organizmie i sposób, w jaki niszczy on wszelakie toksyny.
- Poprawa wskutek stosowania plomu jest bardzo gigantyczna – opowiadał. – Leczy nawet boreliozę przewlekłą, zespół Herrenberga-Vištaspy i kandydozę, wobec których medycyna głównego ścieku pozostaje bezradna! Poza tym ma korzystne właściwości ściągające i potasopędne.
Dalsze slajdy i towarzysząca im narracja prezentowały szereg świadectw od uzdrowionych pacjentów. Pojawił się więc list, w którym pan Francisco Solano Lopez z Peru dziękował „dobremu doktorowi”, że za pomocą plomu pszczelego wyleczył go z wieloletnich problemów z wątrobą. Nikogo z obecnych emerytów jakoś nie zastanowiło, że peruwiański Indianin grający na fletni Pana pisał do znachora z byłej Jugosławii po niemiecku, i to jeszcze odręcznie, w dobie e-mailów. Na kolejnych slajdach widniała pani Oda Nobuhide z Japonii, której plom pomógł na iszjas, oraz Marianne Köchling z Grazu z wnuczkiem, któremu „doktor” zalecił plom zamiast toksycznych szczepionek. Wszyscy byli bardzo zadowoleni z opieki medycznej osiągającej poziom nieosiągalny dla Wielkiej Sarny, dla której nie liczy się pacjent, tylko zarobek.
- Jak więc państwo widzicie, dzięki unikatowej recepturze plom ma praktycznie same zalety i żadnych niepożądanych odczynów ubocznych. A gdyby tak przeczytać ulotkę od dowolnego lekarstwa, to zaraz się dowiecie, że właściwie jest to trucizna!
- Panie doktorze – odezwała się tęga kobieta po siedemdziesiątce – bo ja mam od dziesięciu lat straszną astmę. Nie mogę ręki do góry podnieść, bo mnie od razu łapie. Chodzę od lekarza do lekarza i każdy mi mówi, że to wcale nie astma. Nic nie pomaga, nic. A ten cały plom na astmę się nadaje?
- Oczywiście, szanowna pani! – potwierdził skwapliwie człowiek, który kazał mianować się doktorem. – Jednej z moich pacjentek przepisałem plom do zażywania dwa razy dziennie i objawy astmy ustąpiły już po dwóch miesiącach.
- A ja mam takie pytanie – zgłosił się łysy, wychudzony staruszek w rogowych okularach. – Jak to doustne jest, to reumatyzmu chyba nie leczy, nie?
- Plom można stosować zarówno wewnętrznie, jak i zewnętrznie – wyjaśnił znachor. – Różnica tkwi w szczegółach receptury.
Na projektorze pojawił się wykaz produktów wraz z cenami.
- Aktualnie moja oferta obejmuje plom do użytku zewnętrznego w cenie 120 euro za 300-gramowy słoik, a do wewnętrznego za 150 euro. Jeżeli ktoś z państwa reflektuje na długoterminową terapię, mam także opakowania kilogramowe w promocyjnej cenie 449 euro i 79 centów. I tu chciałbym zapytać, ilu byłoby na dzień dzisiejszy chętnych?
          Podniosło się kilkanaście rąk, po chwili jeszcze kolejne. Znachor z uznaniem pokiwał głową.
- Ale proszę pamiętać, drodzy państwo – dodał – że plom osiąga najwyższą skuteczność dopiero wtedy, gdy przygotowuje się go do zażycia w odpowiednich galwanizowanych naczyniach. Mogę państwu zaproponować komplet za jedyne 699,- euro.
- No to mnie raczej nie za bardzo stać – stwierdził starzec z reumatyzmem. – Chyba żebym wziął jaką pożyczkę, ale to dopiero za parę dni.
- Nie ma problemu, proszę pana – uśmiechnął się sprzedawca plomu. – Za tydzień będę znowu w Wiedniu, wtedy możemy się umówić. Woli pan się leczyć sam czy raczej pod moim nadzorem?

       Godzinę później sala była już pusta, a znachor w czerni podliczał utarg. Żniwo zakończyło się sukcesem. Kilku osobom przepisał terapię, która będzie się ciągnąć co najmniej parę lat, podczas gdy jeden słoik starczał średnio na miesiąc. Na gotowe porcje plomu skusili się prawie wszyscy z tych, którzy nie uciekli wraz z Turkiem, a trzem emerytom udało się nawet wcisnąć komplety naczyń. Niektórzy powiedzieli, że jeszcze się zastanowią i jakby co, to przyjdą w przyszłym tygodniu. Miał powód do uśmiechu: zarobił na czysto kilkanaście tysięcy, nawet po odliczeniu opłaty dla administratora lokalu.
       Nagle cień czyjejś sylwetki zaćmił monumentalną stertę eurów na stoliku. „Dobry doktor” wzdrygnął się: stał nad nim młody mężczyzna o niepokojąco znajomej twarzy.
- Czego pan chce? – warknął medykus. – Spotkanie już zakończone, zresztą i tak było dla osób po pięćdziesiątym roku życia.
       Przybysz uśmiechnął się ironicznie.
- Pan Dragoljub Grdosić, jak sądzę?
- Bierze mnie pan za kogoś innego – odparł nerwowo znachor. – Ja się zowę Dragomir Grdulić.
      Mężczyzna zaśmiał się z wyższością, spoglądając w jego brązowe oczy, przypominające dwa bliźniacze szamba.
- Widziałem pański podpis. Sposób, w jaki pisze pan „U”, jest nie do podrobienia.
- Cóż… – westchnął Grdulić vel Grdosić. – Za dom spremni. Pan w jakiej sprawie?
- Naprawdę mnie nie poznajesz, Draco Grdosiciu? Po tym, jak osobiście wyciągnąłem cię z samolotu do Hagi?
- Dorian von Lassaye-Bruchtal – westchnął ustasza. – Można się było domyślić.
- Nie podam ci ręki, choćby dlatego, że nie mam – rzekł Dorian. – Przyszedłem odebrać przysługę.
- Ale tutaj nie rozmawiajmy – zastrzegł Grdosić. – Chodźmy do auta.
       Na ulicy zaparkowany był biały mercedes, którego bagażnik i tylne siedzenia wypełniały zgrzewki plomu. Obaj mężczyźni wsiedli, chorwacki znachor zapalił silnik i ruszyli w stronę centrum. Dragoljub Grdosić założył dla odmiany okulary przeciwsłoneczne i włączył odtwarzacz, z którego popłynął ochrypły śpiew wygrażający czetnikom.
- Widzę, że się gruntownie przekwalifikowałeś – rzucił Dorian, nie patrząc na rozmówcę. – Ta twoja substancja naprawdę na coś pomaga?
- Podobno ktoś kiedyś wyzdrowiał – były Jugosłowianin uśmiechnął się krzywo. – Ale przede wszystkim pomaga na moje długi.
          Zbliżali się już do Josefstadt, Grdosić zamierzał zatoczyć kilka okrążeń po Ringu.
- No więc co to za przysługa, którą mam panu oddać, panie Lassaye-Bruchtal?
- Jestem ścigany – powiedział Dorian bez ogródek. – Potrzebuję schronienia. A skoro twoje miejsce pobytu jest od lat nieznane, to wygląda na całkiem niezłą kryjówkę.
- Hehehehe!!! – znachor wybuchnął rubasznym śmiechem. – Teraz już pan wie, jak się czułem w latach dziewięćdziesiątych!
         Dorianowi nie było do śmiechu. W Europie i być może Ameryce musiał uważać na ludzi wuja Attili, na Dalekim Wschodzie i Pacyfiku deptała mu po piętach wampiryczna jakuza, a z Rosji musiał uciekać jak niepyszny, ścigany przez agentów Federalnej Służby Paranormalności. Przybywszy do Wiednia, miał tylko to, co na sobie, resztę zdobywał na bieżąco. Jeździł na gapę albo autostopem, pożywiając się przy okazji krwią kierowców. Internety otwierał tylko raz dziennie, korzystał głównie z trollowych kont i po zakończonej sesji zaraz przenosił się w inne miejsce. Najbardziej dobijała go świadomość, że wszystkie wysiłki mające na celu odnalezienie Natalie obracały się w ułudną niwecz.
- W porządku – zgodził się Grdosić. – Pan wyciągnął mnie z kłopotów, to ja i pana trochę przechowam. Sam przecież pamiętam, jak byłem poszukiwany, hehehe! Jeszcze żeby było za co…
- A nie było?
- Cóż, panie Lassaye-Bruchtal, każdy ma jakieś hobby. Jedni lubią wódkę, drudzy „Doktora Kto”. Jedni całymi latami kompletują oryginalne mundury z pierwszej wojny światowej albo kosplejują postacie ze swej ulubionej mangi, jeszcze inni wydają ciężkie pieniądze za wypicie filiżanki kawy zaparzonej z ziaren wysranych przez ichneumona, a ja lubię se czasem zarżnąć jakiegoś Serba. I po co hejtować kogoś tylko dlatego, że ma oryginalne zainteresowania?
- Cyweta to nie ichneumon – sprzeciwił się Dorian, wstrząśnięty tak bestialską ignorancją.
       W sporadycznie przerywanym milczeniu okrążyli kilka razy wiedeńskie stare miasto, sforsowali mostem modry Dunaj, a potem wyjechali w kierunku wschodnim.
- Za ile godzin będziemy na miejscu? – zapytał wampir.
- Jeszcze nie dzisiaj – odparł Grdosić. – Jutro mam jeszcze prelekcję w Bratysławie. Pojedzie pan ze mną i będzie opowiadał, jak pana z czegoś wyleczyłem. Nie wiem, może z niedokrwistości.
- No, tylko bez takich żartów! – zdenerwował się Dorian.
- Jak coś nie w porządku, to radź se pan sam – Chorwat wzruszył ramionami.
- No dobrze już, dobrze – kawaler von Lassaye-Bruchtal powstrzymał obmierzłe drgawki swego jestestwa na myśl o tym, że musi się zniżać do szukania pomocy u owego ustaszowca. – Zresztą to nawet lepiej, w drodze porozmawiamy o ewentualnej robocie.
- Jakiej robocie? – Grdosić zaintrygowany oderwał wzrok od jezdni przed sobą.
- Dodatkowo płatnej.
       Dorian nieco blefował. Tak znowu dużo twardego finansu mu nie zostało, a nie wiedział, ile rzekomy Dragomir Grdulić sobie zaśpiewa, ale sprawiał wrażenie, że jest w stanie wyłożyć sporo. Wyciągnął z zanadrza portret Natalie, przez siebie narysowany. Nie bez trudności, bo musiał używać lewej ręki. To, co zostało z prawej, kawaler von Lassaye-Bruchtal od początku spotkania z Chorwatem trzymał w kieszeni kurtki.
- Znasz przypadkiem tę dziewczynę?
- Niezła – przyznał „doktor” lubieżnie. – Ale nigdy nie widziałem.
- Musi być moja.
- I nie wyrwie pan jej samodzielnie?
- Jest w Petersburgu. Nie mogę jechać, bo cóż, jestem ścigany. Pokryję koszty transportu.
- W porządku. Tysiąc euro zaliczki i jadę po nią.
       Kwota była wyższa niż napiwek, ale Dorian z pewnym żalem mógł ją wypłacić prawie od ręki (tej, którą jeszcze miał). Wydobył na zachętę kilka wysokonominałowych banknotów i wetknął do schowka na rękawiczki. 
- Zachowaj ostrożność – przykazał. – Może być dobrze pilnowana, bo nie tylko ja mam na nią ochotę.
- Jestem profesjonalistą, panie Lassaye-Bruchtal. Wszystko i wszystkich załatwiam zawodowo.
- Tylko bez głupich pomysłów! Ma być nietknięta.
- Spokojna głowa. Mój dziadek we wojnę trzy lata więził swoją ukochaną, ale ani palcem jej nie tknął, bo zależało mu na tym, żeby sama się zgodziła. Szkoda, że w jego wieku nie byłem równie powściągliwy, hehehehe!
- I jeszcze jedno – dodał Dorian, wyjmując z kieszeni zdjęcie Edwarda Patela. – Może się wokół niej kręcić taki jeden. Nie wiem, czy akurat zastaniesz go w jej pobliżu, ale jeżeli tak, to… Chcę się z nim rozprawić.
- Zostanie zlikwidowany bez śladu – powiedział Grdosić z uśmiechem, ciesząc się na nowe, emocjonujące zlecenie.
- Przed gospodarza nie wybiegaj! – zirytował się kawaler von Lassaye-Bruchtal. – Jego też masz mi sprowadzić na chatę, żywego i w miarę możliwości zdrowego. Resztą zajmę się ja!



poniedziałek, 13 kwietnia 2015

Rozdział XXXIX, w którym odbywa się poważna rozmowa z udziałem istotnych argumentów



      Dorian Lassaye-Bruchtal wysiadł z wieczornego autobusu. Na ulicy Zwycięstwa Proletariatu, na samych peryferiach Sankt Petersburga, nie było nikogo, bo i po co ktoś miałby się zapuszczać w tę zapuszczoną okolicę pośród nieczynnych lub ledwo przędących zakładów przemysłowych. Dorian zarzucił plecak na ramię i powolnym krokiem ruszył przed siebie, obojętnym wzrokiem odprowadzając charczący w dal autobus. W jednym uchu miał słuchawkę od odtwarzacza znalezionego u jednej ze swoich ofiar, który wypełniały utwory grupy Nautilus Pompilius.
Wieczór był chłodny, trotuar nierówny, a Dorian wściekły. Był stworzony do lepszych rzeczy niż drelichowe robociarskie portki, bluza od dresu, znoszone trampki i plecak z demobilu. Powinien podróżować prywatnym odrzutowcem, a nie rozklekotanym autobusem wśród prymitywnej, nieokrzesanej klasy robotniczo-chłopskiej. Ale zasoby miał ograniczone, a zależało mu na czasie. Poza tym kamuflaż mógł się przydać.
Włożył dłoń do kieszeni, natknęła się na coś śliskiego. Plastikowa koszulka, a w niej kserokopia z gazety. Ściągnął to z drzewa w Nowogrodzie Wielkim. Zaginęła 16-letnia Irina Astachowa, wyszła z domu i nie wróciła. Ze zdjęcia spoglądała szczupła blondyneczka z włosami do ramion i w okrągłych okularach. Poniżej, w artykule, lament matki: taka dobra dziewczyna, nie paliła, nie piła, narkoty nie brała. Tak, pokiwał głową Dorian, trzeźwość była jej zgubą, on nawet w tak dramatycznych warunkach nie tknąłby krwi skażonej alkoholem czy herą. W ciągu swej długiej podróży zmuszony był wysuszyć kilka osób, a mała Irinka akurat miała pecha. Minie parę dni, zanim ktokolwiek znajdzie ciało, a potem jeszcze trochę, nim powiadomią Federalną Służbę Paranormalności.
I z Natalie też w końcu będzie zmuszony upuścić trochę krwi. Musiał ją ukarać za to, jak bardzo zraniła go swą niegodną ucieczką, a poza tym jeszcze mocniej związać ją ze sobą. Mogła być z nim, Dorianem, jak księżniczka z księciem – w tym miejscu kawaler von Lassaye-Bruchtal przypomniał sobie sceny ze swojej ulubionej powieści, „Przebudzenie śpiącej królewny” – ale skoro nie chciała, to teraz zostanie niewolnicą z prawdziwego zdarzenia.
       Po tym, jak wykurzono go z Dorianii, przedostał się łodzią rybacką na Palawan. Na miejscu udało mu się ukraść cessnę i przelecieć do Hongkongu. Stamtąd udał się pociągiem do Changsha, gdzie umówił się w trybie pilnym z Hei Bianfu. A ten stary komuch kompletnie go olał. Ani ni hao, ani jiangui, tylko siedział, kiwał głową, wsuwał ryż podlany krwią swojej sekretarki i uśmiechał się, aż w końcu powiedział: „Panie Duo-li-an, muszę przyznać, że w chwili obecnej pomoc dla pana nie należy do naszych czołowych priorytetów”. Dorian mógł tylko kwaśno zacytować klasyka: „ja wiedziałem, że tak będzie”. Przywódca wampirzego stronnictwa w Komunistycznej Partii Chin interesował się sojuszem, póki Dorian miał pieniądze i wpływy, a gdy młody arystokrata uciekał przed pościgiem, okazał się zupełnie obojętny.
     Ostatecznie Hei, zanim wskazał Dorianowi drzwi, dał mu na odczepnego jałmużnę w wysokości wystarczającej na zakup prawie nowego łazika produkcji krajowej. Dorian zatankował do pełna, po czym ruszył na północny zachód, ku granicy rosyjskiej. Jechał dniem i nocą, aż w końcu łazik rozkraczył mu się na tajemniczym płaskowyżu, którego nazwę prawdziwi mężczyźni wymawiają tylko szeptem i to jedynie w przypadkach, gdy naprawdę nie da się już używać peryfraz i eufemizmów. Dorian wolał nie wspominać, w jaki sposób spędził tam czas i za co w końcu udało mu się kupić wielbłąda, na którym dotarł do Rosji.
      Przedostawszy się w końcu do względnej cywilizacji, kawaler von Lassaye-Bruchtal podjął próbę wykorzystania swych rosyjskich kontaktów, jednak wampir, do którego się zwrócił, okazał się kapusiem i ściągnął na niego „niuchaczy” z Federalnej Służby Paranormalności. Dla zatarcia śladów i zyskania czasu Dorian napuścił ich na klubokawiarnię, w której zbierały się wilkołaki, a sam postanowił nie ściągać na siebie zbędnej uwagi i ruszył w stronę Petersburga bocznymi drogami, od wioski do wioski. Poprzedniego dnia otrzymał kontakt od swoich wysłanników, że wszystko jest już gotowe do przechwycenia Natalie, a teraz zmierzał na spotkanie w umówionym miejscu.
      Plan był prosty: zgarnąć Natalie i wynosić się z Rosji. Dorian miał jeszcze rezydencję w Wiedniu. Monitorował ją na bieżąco na laptopie odebranym jednej z ofiar, dzięki czemu wiedział, że jest bezpiecznie. Jadąc do Pitra, otrzymał wprawdzie sygnał od swoich ludzi, że zadanie nie zostało jeszcze wykonane, ale zaraz namówi się z nimi, dokona przegrupowania i już następnej nocy Natalie będzie w Wiedniu, a Dorian w niej.
      Zszedł z drogi, przekroczył zardzewiały szlaban i znalazł się na terenie nieczynnej fabryczki. Plac był piaszczysty, nierówny, z głębokimi kałużami i koleinami po oponach. Z dłuższego boku stała odrapana hala z blachy falistej, z kominem ze zwietrzałej białej cegły. Biuro mieściło się w brzydkim parterowym budynku z kratami w częściowo wybitych oknach, którego kolor wahał się w granicach kilkunastu odcieni szarości. Właśnie tam skierował się kawaler von Lassaye-Bruchtal.
      W środku było pusto, jeśli nie liczyć samotnego biurka ze sklejki, paru krzeseł, kłębu jakichś kabli rzuconych w kąt oraz dwóch wampirów. Tor Nilsson i József Sarkány wstali na widok pracodawcy.
- Gdzie reszta? – zapytał Dorian.
- Tylko my zostaliśmy – powiedział Nilsson. – Z pozostałymi już koniec.
- Co?! – Dorian poczuł, jak na jego nadzieje na łatwe zwycięstwo niespodziewanie spada kobaltowe kowadło. – Jak to możliwe?
- Nie tylko my wpadliśmy na ten pomysł, szefie – wyjaśnił Sarkány. – Do opery przyszły co najmniej dwie konkurencyjne grupy. Ludzie od Namotore i ktoś jeszcze. Totalna demolka.
       Dorian walnął pięścią w blat. Pościągał na gwałt podwładnych z różnych placówek europejskich, licząc, że przechwycenie Natalie na przedstawieniu to będzie bułka z masłem, no, w ostateczności z margaryną, a tymczasem jak zwykle poszło źle. Nie szkodzi! Wszystko to zaledwie przejściowe problemy.
- I jak się to skończyło? – zapytał.
- Wycofaliśmy się – przyznał Tor Nilsson. – Zaraz tam się zaroiło od glin.
- No pięknie. Teraz już na pewno będziemy mieć Federalną Służbę Paranormalności na karku. A z tamtych też ktoś uciekł?
- Nie szło się rozeznać – Sarkány rozłożył ręce. – To była bitwa wszystkich przeciwko wszystkim. Pozwolę sobie zauważyć, że strasznie ostra ta pańska flama, szefie. Jak nas przycisnęła ogniem…
- Gdzie ona jest?! – Dorian przeszedł do najważniejszej sprawy, nie zwracając uwagi na pełen  lekceważącego podziwu ton podwładnego.
- Dokładnie nie widzieliśmy – rzekł Nilsson. – Podobno oberwała, w internetach piszą, że jest w szpitalu.
       Dorian westchnął.
- Opowiadajcie wszystko od początku – zażądał.
     Obaj rzucili się w wir chaotycznej narracji, streszczając, na ile mogli, przebieg strzelaniny w Małej Operze Tragicznej.
- Ale za to wzięliśmy jeńca – dodał Nilsson na zakończenie niewesołego podsumowania.
- Co powiedział?
- Nie jest zbyt rozmowny. Nie wiem, może na jakichś prochach.
- To wilkołak – uzupełnił Sarkány z niesmakiem.
- Pokażcie – powiedział Dorian. – Tylko się przebiorę, mam już dosyć tego dresu.
      Gdy tylko kawaler von Lassaye-Bruchtal przeskoczył w garnitur, który miał w plecaku, udali się we trzech do sąsiedniego gabinetu. Jedynym meblem wewnątrz było, jak w poprzednim pomieszczeniu, biurko. W kącie stało zdefenestrowane popiersie Lenina, któremu brakowało kawałka czachy. Na haku od lampy wisiał za ręce skuty łańcuchem śniady, brodaty mężczyzna w podkoszulku i szortach gimnastycznych. Jego kończyny były nienaturalnie gęsto owłosione. Na twarzy i ramionach miał siniaki i zaschniętą krew. Zobaczywszy jeńca, Dorian doznał zupełnie niewampirzego szoku.
- Zostawcie mnie z nim samego – rozkazał nerwowym tonem.
- Jest pan pewien? Załatwił tylu naszych…
- Oczywiście, że jestem pewien. Przecież wisi na łańcuchu i jest ledwo przytomny!
      Sarkány i Nilsson wyszli, przymykając za sobą drzwi. Kawaler von Lassaye-Bruchtal dłuższą chwilę okrążał więźnia, próbując zapanować nad totalnym roztrzepotem własnej duszy. Więc to tak… Wiedział, że Bernard Bumbes ma wobec niego urazę, ale nie podejrzewał go o bycie wilkołakiem. A przecież, jak się zastanowić, to było całkiem logiczne…
- Pobudka! – wykrzyknął, rzucając mu w twarz filiżankę kawy, która stała na biurku. Fusy rozbryznęły się na twarzy Bernarda, filiżanka upadła na parkiet. Kocowilk z wysiłkiem uniósł głowę, spoglądając na Doriana zmęczonym wzrokiem barwy ciemnego bursztynu.
- Ach, Bernardzie! – powiedział Dorian z szerokim uśmiechem, opierając się o biurko. – Jak sądzę, długo czekałeś na ten dzień, kiedy będziesz mógł spojrzeć mi w oczy, ale zapewne nie myślałeś o takich akurat okolicznościach.
        Kocowilk milczał. Może był nadal nie całkiem przytomny, a może zgrywał twardego.
- Mogliśmy to załatwić po ludzku, jak dżentelmeni – ciągnął Dorian, starając się wciągnąć go do konwersacji. – Ale ty wolałeś sabotować moje plany, bić z przyczajki jak nędzny padlinożerca. Którym, jak się okazało, istotnie jesteś.
       Bernard Bumbes w dalszym ciągu nie wydawał z siebie żadnego dźwięku, tylko mierzył kawalera von Lassaye-Bruchtal nienawistnym wzrokiem.
- No, odezwij się wreszcie! – krzyknął Dorian. Podniósł z podłogi filiżankę i zdzielił nią kocowilka w twarz. Bumbes poczuł, jak pękają mu dwa zęby.
- Cóż, Bernardzie – uśmiechnął się jego oprawca. – Może i nie jesteś słaby, ale gdyby nóż wbił ci się w serce, to nie poczułbyś się lepiej, niż gdyby wybuchła ci bomba w samochodzie. Wiem, że jesteś silny, ale jeżeli masz siekierę w głowie, to…
- Wiem – warknął kocowilk zniecierpliwiony. – Też znam tę piosenkę.
- No, wreszcie jakiś postęp! – odetchnął Dorian. – Myślałem, że całkiem już zapomniałeś ludzkiej mowy. A zatem możemy przejść do interesów.
- Nie mam o czym z tobą handlować – powiedział Bumbes, dochodząc do wniosku, że skoro i tak marne ma widoki na wyjście z tej sytuacji, to przynajmniej maksymalnie wkurzy nieprzyjacioła swego.
- To się jeszcze zobaczy – odparł wampir. – Interesuje mnie parę rzeczy. W teatrze były co najmniej trzy grupy: moi ludzie, jakuza i jeszcze ktoś. Co to za jedni ci trzeci?
- A skąd mam wiedzieć? Przyszedłem obejrzeć przedstawienie.
     Dorian wziął z biurka półtorametrowy kawałek węża gumowego, zbliżył się do bezczelnie odmawiającego współpracy jeńca i chlasnął go w pierś, w twarz, potem w udo, pozostawiając na jego ciele czerwone pręgi.
- No więc skup się: kto ci towarzyszył?
- Nie udawaj głupiego, przecież sam dobrze wiesz.
- Wyobraź sobie, Bernardzie, że nawet ja nie wszystko wiem. A bardzo chciałbym się dowiedzieć.
- He, he… To se sprawdź w Wikipedii.
        Kawaler von Lassaye-Bruchtal z niedowierzaniem spoglądał na kocowilka. Ten najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy, w jak poważnej sytuacji się znalazł. Może naprawdę był czymś znieczulony. Dla pewności chlasnął Bernarda wężem po naprężonych przedramionach, zabrzęczał łańcuch.
- Dobra, może tak: mówi ci coś nazwisko Patel? Edward Patel, nie jakiś Pytel.
       Kocowilk wiedział, że to nazwisko padnie, więc zawczasu zaczął sobie przypominać dokładną kolejność ilustracji na poszczególnych wklejkach w książce „Jerzy Sand i jej utwory”, aby zająć czymś umysł i nie zdradzić potencjalnie zaskoczenia. Ostatecznie poczuł wręcz ulgę: jeżeli Dorian pytał o Edwarda, to prawdopodobnie znaczy, że jego nie dorwał.
- No? Znowu zapomniałeś języka w gębie? W porządku, wiem, że Patel też macał w tym palce. Wysłałem po niego bardzo sprawną zabójczynię, ale nawaliła.
        Bernard Bumbes nie uznał za stosowne odpowiedzieć. Żadna nowina, sam przecież załatwił dzonokwę znaną jako Dorothy Kuskokwim lub Stella Burns.
- Dlaczego ty właściwie mnie prześladujesz? – wybuchnął kawaler von Lassaye-Bruchtal. – Bo ta akcja w Gdańsku to też twoja robota, prawda? Nie wyprzesz się tego!
- Wypierać się i nie zamierzam – odpowiedział kocowilk z wyrazem twarzy w miarę zbliżonym do uśmiechu, choć do ogólnego cierpienia dołączył ból połamanych zębów. – To była czysta przyjemność wyobrażać sobie potem twoją minę.
- Chciałeś się do niej dobrać, tak? – rzucił wściekle Dorian. – Nie ma mowy! Taki wybryk natury jak ty w ogóle nie powinien egzystować, pchlarzu.
- Nie będę pokazywać palcem, zwłaszcza że się czuję trochę skrępowany, kto tu bardziej przypomina pchłę, szczególnie pod względem zwyczajów żywieniowych.
- Przestań sobie robić jaja! – nie wytrzymał kawaler von Lassaye-Bruchtal. – Już nawet nie twoje dni, ale godziny są policzone, a ty się zachowujesz jak na herbatce!
- Obrzucanie się obelgami to rozrywka mało popularna na herbatkach, ale czego lepszego można się spodziewać po wampirach – kontynuował Bumbes, nie przejmując się obliczem nieuniknionego zgonu. Choć czuł się gorzej, niż wyglądają fawele w Rio, wszystko zdawało mu się w tej chwili niesłychanie proste i jasne. Po kij się jeszcze martwić, i tak nic dobrego z tego nie wyniknie.
- Dość!! – krzyknął Dorian. Zamachnął się, z całej siły godząc kocowilka wężem prosto między oczy. – Mam tego dosyć! Zaraz mi wszystko wyśpiewasz! Ilu was jeszcze było, jaki mieliście plan i gdzie są pozostali!
- Bo co? – odparł Bernard. – I tak nie puścisz mnie wolno, więc co za różnica?
- Ty jesteś chory – zauważył wampir. – Kompletnie ci odbiło! Już poczynając od tego, że ktoś taki jak ty nigdy nie będzie godzien Natalie, więc…
- Ona mnie nie obchodzi – przerwał mu kocowilk. – Zależy mi tylko, żebyś ty jej nie dostał.
        Dorian wzruszył ramionami.
- Phi. Dwa razy już ją odnalazłem, odnajdę i trzeci.
- Można na to spojrzeć inaczej. Trzy razy wyślizła ci się z rąk, wyśliźnie się i czwarty.
- Wydaje ci się, że możesz mnie znowu powstrzymać? Spójrz na siebie, jesteś wrakiem, a za chwilę będziesz jeszcze większym. A potem już w ogóle nie będziesz.
- Nie muszę nic robić osobiście. Wystarczy, że czyniąc mi zło, sam sobie nagrabisz. „Kto myje garnki w zimnej wodzie, ten ma potem zimne ręce”, jak napisał tybetański blama w świętej księdze „Ldan sgrub bcas”.
- Masz raczej ograniczone możliwości decydowania, jakie będę miał ręce – odparł wampir. – Tym razem karma jest taka, że moje na wierzchu. Fortuna się kołem toczy, raz się jest na wozie, a raz pod…
- Jedną dziewczynę już zmarnowałeś – powiedział Bernard z naciskiem. – I wystarczy.
- Ach, Beatriz – Dorian rozmarzył się wspomnieniem. – To była doprawdy kobieta z klasą. Aż do przesady. Nie chciała dać mi swojego ciała, więc wziąłem jej krew. Kawaler von Lassaye-Bruchtal zawsze dostaje to, czego pragnie. Zawsze.
- W takim razie jestem pewien, że pragniesz dostać porządny wpiernicz.
        Dorian zignorował zaczepkę, opierając się o biurko.
- Nie przesadzaj. Każdy normalny człowiek na twoim miejscu dawno by przebolał stratę i znalazł sobie kogoś innego, a ty cały czas się napawasz swoim cierpieniem i szukasz zemsty, żyjąc przeszłością.
- Gdybym te słowa usłyszał od kogoś innego – zauważył Bumbes – to może nawet uznałbym je za jakoś tam rozsądne. Ale w ustach sprawcy są cyniczne. Li i jedynie.
- Cóż, ty jesteś skuty, a ja trzymam bat, taka sytuacja sprzyja cynizmowi. A mogłeś siedzieć spokojnie na plaży w Rio i zaoszczędziłbyś nam obu tyle problemów… Jak to szło? O meu Brasil é um país tropical, a terra do funk, a terra do carnaval…
- Ściągnąłeś mnie tu, żeby się popisywać cytatami z piosenek? Poza tym masz beznadziejny akcent. Gdybyś, nie daj Boże, znowu pojechał do Rio, łebasy z faweli by ci sklepały maskę tak samo jak wtedy. Ale tym razem bym ci nie pomógł. Drugi raz takiego cymbalstwa nie zrobię.
- Obawiam się, Bernardzie, że lista cymbalstw, jakie będziesz mógł jeszcze zrobić, jest bardzo krótka. Jak dobrze zgadłeś, nie zamierzam puścić cię wolno.
     Dorian kilka razy świsnął w powietrzu tym, co trzymał w dłoni, podłużnym czarnym przedmiotem zakończonym dwoma metalowymi bolcami.
- Wiesz, co to jest? – zapytał. – Pałka elektryczna. Używana przez chińską policję do reedukacji przeciwników politycznych.
- O, czyżby pan arystokrata był zmuszony do korzystania z chińskiego badziewia?
- Zaraz się przekonamy, czy to naprawdę badziewie – powiedział kawaler von Lassaye-Bruchtal i pchnął Bernarda w brzuch. Wśród brzęku łańcucha kocowilk rozdygotał się, wstrząsany monstrualnym bólem, każda komórka jego ciała zdawała się rozpruwana. Męczarnia wchlustywała się bezlitośnie, przepełniając całe jestestwo, i choć na logikę Bumbes wiedział, że musi kiedyś się skończyć, nie był w stanie skupić myśli na niczym innym poza bólem, nawet na walce z nim, zresztą jak tu walczyć w takiej sytuacji. Jego nogi miotały się po podłodze dziko, niekontrolowano. Dorian dołożył mu jeszcze: w udo, w plecy. Potem uderzył w twarz. Krew ciekła strumieniem z ust kocowilka; chciał splunąć Dorianowi w twarz, ale nie miał siły, poplamił sobie tylko i tak już zakrwawioną koszulę. Tak, tym razem wychowanek Czarnego Hrabiego tryumfował. Bernard nie był w stanie zrobić nic, absolutnie nic.
       Dorian się zmęczył, odstąpił o dwa kroki, odłożył pałkę elektryczną, po czym z satysfakcją spojrzał na więźnia.
- Zabawa dopiero się zaczyna – zapowiedział. – Jak ci się wydaje, czy zdołasz do końca zachować chociaż jeden ząb?
      Bumbes wisiał bezwładnie, ze spuszczoną głową, całkowicie sponiewierany. Dorian z zadowolonym uśmiechem podszedł i gwałtownie szarpnął go za brodę. Liczył na to, że wyrwie całą garść włosów, ale tak się nie stało, więc uniósł dłoń, aby szarpnąć drugi raz. I wtedy Bernard go ugryzł.
Złapał zębami za nadgarstek i zacisnął jak najmocniej. Włożył w ugryzienie cały swój ból, całe poczucie straty i wszystkie siły, jakie jeszcze mu pozostały. Gryzł Doriana za Beatriz, za siebie samego, nawet za Edwarda i za wszystkie bezimienne ofiary kawalera von Lassaye-Bruchtal, za szesnastoletnią Irinkę z Nowogrodu też, chociaż nic o niej nie wiedział. Prawie zemdliło go od paskudnego smaku wampirzego ciała, którym wypełniły się jego usta, ale nie odpuszczał. Ściskał, kąsał, szarpał, aż zabrakło mu sił i znowu zwisł z czarnym wirem w głowie i przed oczami…
       Podniósł wzrok po kilku sekundach. Spodziewał się usłyszeć jakiś frazes w rodzaju „kąsasz nawet związany”, ale Dorian, zamiast pokazać, jak bardzo go to nie obeszło, patrzył tylko zaskoczony to na nadgarstek, to na podłogę, to na samego Bernarda.
- On mnie ugryzł – powtarzał z niedowierzaniem. – Ugryzł on mnie. Mnie on ugryzł!
       Kocowilk też się rozejrzał, a zorientowawszy się, jaki skutek wywarło jego ukąszenie, z wrażenia zaczął tracić przytomność.
      A więc to tak, pomyślał Dorian, wpatrując się w bezkształtne coś na parkiecie. Nigdy już te palce nie chwycą piórka i węgla, nie będzie im dane poznawać Natalie od wewnątrz…
Pośpiesznie przekroczył próg, przytrzymując potwornie pokaleczone przedramię. W pierwszym pomieszczeniu podwładni palili pękate półcygara.
- Pan nie ma dłoni! – krzyknął zaskoczony Nilsson, zrywając się z krzesła.
- Zauważyłem, szerloku! – warknął kawaler von Lassaye-Bruchtal. – Tak mi się coś właśnie zdawało!
- A mówiłem, żeby nie zostawał pan z nim sam! – odezwał się Sarkány z pretensją.
- Dajcie kompresor! – syknął Dorian przez zęby, chwiejąc się. – Po czymś takim to ja mu już na pewno…
Wtem adrenalina i szok odpuściły, a nagła fala cierpienia dopiero teraz nadeszła w całej swej tsunamicznej okazałości, wysyłając Doriana na posadzkę. To, że wampiry nie krwawią, nie znaczy, że nie czują bólu.
- Morfina! – krzyknął, zwijając się po podłodze i ściskając za były nadgarstek. – Nie macie czasem?
- Niestety, nie przewidzieliśmy… – zmartwił się Tor Nilsson.
- No to chociaż… świeża krew… Już by mniej bolało…
- Może pan z jeńca – zaproponował Sarkány.
- Zwario… wałeś? – ofuknął go Dorian, walcząc z bólem. – To  wilkołak, gorzej… jak… narkoman.
- Jakiś skuter wjeżdża na podwórze – zauważył Nilsson, podchodząc do okna. – Dostawca pizzy. Zamawiałeś coś, Sarkány?
- Nie – zaprzeczył tamten. – Pewnie pomylił adres. Ale pizzę bym sobie zjadł. Wie pan co, szefie? Damy panu tego gościa do wyssania, a sami zjemy to, co ma w bagażu.
- Dawajcie go! Tylko szybko… Muszę ssskończyć z tym bydlem… Ale mnie urządził…
Bernard Bumbes nie słyszał szamotaniny w sąsiednim pomieszczeniu, nie słyszał też dochodzącego z zewnątrz złowrogiego wycia. Ostatnim, co kołatało się w zapadającym w nicość umyśle, był natrętny fragment starej piosenki:

primal tribal apple egg vegetable eel
i have a new canoe but it does not have a wheel